— 252 — 



einde was dat hij werd vrijgesproken. Daarna is veel voor en tegen 

 de zwarte lijster geschreven en gesproken ; men zocht het berooven 

 van de nesten te verontschuldigen, door te veronderstellen, dat de 

 lijster de jonge vogeltjes voor regenwormen hield enz. 



Het feit van het berooven der nesten bleef evenwel bestaan, en 

 men kwam tot de overtuiging, dat men den eigenaars van tuinen 

 het recht moest toestaan maatregelen tegen deze brutale indringster 

 te nemen, en dat het hoog tijd werd voor eene decimatie van het 

 aantal merels. 



De schrijver is door voortdurend gadeslaan van de lijster in 

 zijnen tuin ook tot deze conclusie gekomen. Daar trad zij evenwel 

 minder op als vogelvijand, maar hier bleek de lijster een schadelijke 

 vogel ten opzichte van planten te zijn. 



Zij trekt jonge groente-, radijs-, en booneplantjes uit den grond,^ 

 pikt de bloesems van peren af, eet de aardbeien op (op de Azoren 

 hebben de lysters de aardbeien-cultuur al onmogelijk gemaak), en 

 vergast zich ook aan kersen, en zelfs aan peren. Ook maakt ze 

 jacht op insekten, die bij de bestuiving van dienst zijn, zooals bijv, 

 de insekten die kruis- en aalbessen bevruchten. De ij mkers beginnen 

 ook al te klagen, dat de lijster de honigbijen wegvangt. 



Achter een nieuwe misdaad, op botanisch gebied, door de lijster 

 begaan, kwam de schrijver, doordat hij in zijn tuin talrijke bloemen 

 van sleutelbloemen, zoowel van de wilde Primula elatior, als van de 

 roodbloemige gekweekte vormen van P. elatior, P. acaulis en P. 

 auricula, op den grond vond liggen. De steeltjes van de bloemen 

 zaten nog aan de planten. De bloemen waren op de plaatsen, 

 waar zich de honig bevindt, afgebeten. Eerst dacht de schrijver 

 aan eene beschadiging door muizen, maar den volgenden dag bleek 

 het, dat zwarte lijsters de boosdoeners waren. 



In andere tuinen werd gelijke beschadiging waargenomen. De 

 later bloeiende Primula officinalis, die ook in schrijvers tuin groeide 

 werd niet beschadigd. De tijd was al te ver gevorderd om na te gaan, 

 of de zwarte lijster ook de sleutelbloemen die in het wild groeien 

 beschadigt. In het tijdschrift „Zoologischer Garten" verscheen in 

 1875 een artikel van Hermann Müllee waarin de vraag besproken 

 werd, of de gondvink zich den honig der sleutelbloemen toeeigent. 



De lange bioembuis der Primula bloemen beschermt deze tegen het 

 rooven van den honig door insekten, hoewel enkele insekten, zooals 

 Bombus terrestris, zich den honig toeëigenen door middel van 



