— 292 — 



Indien in een stuk caoutchouc een snede wordt gegeven en 

 men daarna de snijvlakken lichtelijk op elkander drukt, dan 

 kleven deze zoodanig op elkander, alsof ze nooit gescheiden 

 waren geweest. Met de temperatuur neemt deze eigen- 

 schap toe, terwijl zij in het omgekeerde geval vermindert. 



Beneden het vriespunt laten de snijvlakken zich niet aan- 

 een hechten. 



Van deze eigenschap maakt men in de techniek veelvuldig 

 gebruik o. m. bij het vervaardigen van caoutchoucbuizen. 



Hiermede is het meest belangrijke omtrent de physische 

 en chemische eigenschappen van het caoutchouc besproken. 



In hoeverre genoemde eigenschappen met elkander ver- 

 band houden, is bij het natuurlijk caoutchouc nog weinig 

 nagegaan, hetgeen in- hoofdzaak moet worden geweten aan 

 de betrekkelijk geringe kennis, die wij omtrent de chemische 

 samenstelling van het caoutchouc bezitten. 



Indien den scheikundige ter beoordeeling een monster 

 ruw caoutchouc wordt toegezonden, dan bepaalt hij zich tot 

 het onderzoeken van de stoffen, welke het ruw caoutchouc 

 vergezellen, hetzij deze van nature er bij hooren dan wel 

 opzettelijk er zijn ingebracht. 



Een hoog gehalte aan water, asch of stikstof en in het 

 bijzonder dat aan hars, zijn ongunstige factoren voor de 

 kwaliteit van het caoutchouc. 



De eerstgenoemde bestanddeelen kunnen door een zorg- 

 vuldige bereiding van het caoutchouc tot een minimum 

 worden teruggebracht, doch met het harsgehalte gaat dit 

 niet zoo gemakkelijk. 



Onwillekeurig dringt ons nu de vraag op, welke factoren 

 het zijn, waarvan het harsgehalte afhankelijk is. Wordt 

 deze bepaald door de plantensoort of komen ook andere 

 factoren daarbij in het spel? In een volgend stuk zullen 

 wij gelegenheid hebben een dezer factoren te leeren kennen. 



Tot recht begrip hiervan is het noodig, dat wij eerst kennis 

 nemen van den toestand, waarin het caoutchouc in de plant 

 zelve voorkomt. W. R. Tromp de Haas. 



