PROEFTUINEN VOOR VRUCHTBOOMEN. 



Wij leven in een tijd waarin getracht wordt veel voor 

 den inlander te doen, op verschillende wijze streeft men 

 er naar zijn economischen toestand te verbeteren. Het is 

 natuurlijk, dat in zulke tijden wel eens te hard van stal 

 wordt geloopen en daardoor het doel voorbijgestreefd wordt. 

 Het is daarom nuttig dat personen, die over eenige der 

 middelen kunnen oordeelen, hunne stem herhaaldelijk en 

 krachtig doen hoeren, teneinde de nuttige pogingen in 

 goede en praktische banen te leiden. 



Het planten van vruchtboomen op de erven, het aan- 

 leggen van boomgaarden enz. is zeker een der middelen 

 om den inlandschen landbouwer eenigszins te helpen en 

 als de teelt van ooft goed gedreven wordt, bestaat zelfs 

 ook voor de hier geboren Europeaan kans er een aardige 

 bijverdienste mede te winnen. De zaak is echter niet zoo 

 gemakkelijk als het schijnt en het oude Fransche spreek- 

 woord „Pour savoir quelque chose il faut l'avoir appris" 

 is ook hier toepasselijk. 



Het in het ruwe weg aanplanten van vruchtboomen, 

 geen rekening houdende of zij in een bepaalde streek wel 

 lekkere vruchten zullen geven, geeft niets; het is monni- 

 kenwerk. De inlandsche landman wordt last veroorzaakt 

 voor niets en het wekt hem niet op, om later als er ernstige 

 proeven genomen worden, daaraan zijne krachten te wij- 

 den, het doet meer kwaad dan goed. 



Teneinde wat meer licht in deze zaak te brengen, kan 

 ik niet beter doen, dan eenige rationeele denkbeelden over 

 het aanleggen van proeftuinen mede te deelen. Reeds eenige 

 jaren geleden gaf ik in dit tijdschrift wenken dienaangaande. 



Teysm. XV. 2 2 



