BEMESTING VAN VRUCHTBOOMEN. 



Aan eene voordracht door Dr. Otto in de Tuinbouwvereeniging 

 te Oppeln gehouden, ontleen ik het volgende. 



De bemesting van Ooftbooraen maakt het onderwerp uit van 

 talrijke onderzoekingen, eene rationeele bemesting beteekent niet 

 anders, dan eene teruggave aan den grond van de bestanddeelen, 

 die de vruchtboomen er voortdurend, aan ontnemen. De misoogsten, 

 kunnen er, onder gewone omstandigheden, tot een minimum door 

 beperkt worden. Ook krijgt men er een grooter oogst van goede 

 kwaliteit vruchten door. 



De voornaamste meststoffen, die de vruchtboomen behoeven zijn: 

 phosphorzuur, kali, stikstof en kalk. De nieuwste onderzoekingen 

 leeren, dat de behoefte aan Phosphorzuur niet zoo groot is, 

 als tot heden gemeend werd ; de behoefte aan stikstof is driemaal 

 zoo groot als die aan kali en viermaal zoo groot als die aan 

 phosphorzuur. 



De beste vorm om deze mestslofFen toe te passen is: voor phos- 

 phorzuur, superphosphaat; voor kali, chloorkalium; voor stikstof, 

 in den herfst zwavelzure ammonia en in het voorjaar Chilisalpeter. 



Bij nieuwe aanplantingen is aan te raden bij iederen boom 40 

 gr. z. g. Thomasmeel te voegen, omdat dit slechts door de werking 

 der wortels opgelost kan worden en anders onopgelost blijft. Met 

 kaïnit worden minder gunstige resultaten verkregen, het werkte 

 schadelijk op de vruchten. Kalk maakt de grond open, poreus, het 

 lost de moeielijk oplosbare stoffen in den bodem op, zoodat zij door 

 de wortels der boomen opgenomen kunnen worden. 



Groene bemesting is wel is waar, goed toegepast, aan te bevelen, 

 maar de grond moet voor de uitzaaiing ook bemest worden, daar 

 de planten ook hunne voeding uit den bodem moeten putten en 

 als zij niet welig groeien, beteekent de groene bemesting weinig. 



Een algemeen recept voor het bemesten van vruchtboomen is 

 niet te geven, dat ligt voor een groot deel aan den chemischen en 

 physieken toestand van den grond. 



