— 385 — 



lagen meest ontvlucht. Verder zal men te zorgen hebben voor een 

 goede drainage van den bodem in de nabijheid der peperplanton, 

 ten einde eventueele rottingsprocessen zooveel raoj^elijk tegen 

 te gaan. 



Ten slotte zoude wellicht de volgende maatregel aan te bevelen 

 zijn, er moet hier echter uitdrukkelijk op gewezen worden dat 

 daaromtrent nog geen voldoende proefnemingen door mij zelve 

 konden genomen worden, zoodat het aanbeveling verdient dat 

 een iegelijk voor zich zelve eerst de doelmatigheid van de voor te 

 stellen maatregel, door een proef bij enkele planten nagaat. Het 

 vermoeden bestaat namelijk dat wanneer het gelukt ammonia in 

 zeer verdunden vorm, in den bodem te brengen, deze wellicht de 

 parasiet zal doeden of verdrijven, terwijl tevens de ammonia later 

 omgezet in salpeterzure zouten, der plant tot voedsel zal kunnen 

 strekken. 



Er bestaat hierbij echter gevaar, dat de wortels der peperplant 

 zelve gchade zullen ondervinden van de amnaonia, zulks moet echter 

 door proeven in de praktijk worden uitgemaakt, daar in bodem- 

 soorten van verschillende samenstelling, het absorptievermogen 

 van den grond voor ammonia zeer verschillend kan zijn en ook de 

 omzetting van de ammonia met zeer verschillende snelheid zal 

 kunnen geschieden. 



Ik zoude willen voorstellen op de volgende wijze de proef te 

 nemen : men graaft met den patjol een ringijoot om de plant op een 

 afstand b. v. van 2 voet van de peperplant verwijderd. Het gootje 

 behoeft hoogstens een patjol breed te zijn en ongeveer een voet diep. 



De grond die uit deze ringgoot komt, wordt in een dunne laag 

 over den omringenden bodem uitgespreid. 



Daarna strooit men in het gootje een laagje zwavelzure am- 

 monia, niet dikker dan dat de bodera even met een wit laagje is 

 bedekt. Nu laat men de ringgoot openleggen tot, hetzij door de 

 vochtigheid van den bodem of door een regenbui, de zwavelzure 

 ammonia is opgelost en niet meer zichtbaar is. Zoodra zulks is 

 geschied, strooit men in hetzelfde gootje een dunne laag fijn ge- 

 poeierde kalk, hiertoe zal men wellicht het best versch gebluschte 

 kalk gebruiken daar deze gemakkelijk tot poeder uiteenvalt. Ook 

 hiervan wordt een laagje uitgestrooid, juist voldoende om den bodem 

 te bedekken en daarna de ringgoot met de aarde welke men er 

 uitgroef wederom toegegooid. 



