— 423 — 



tijdschrift reeds zeide, kan men ook in de benedenlanden 

 wel Gladiolus hebben, zij groeien en bloeien daar ook wel, 

 zij zijn echter lang zoo forsch niet, bloeien niet zoo mooi 

 en de bloei duurt slechts zeer kort. Zij kunnen de verge- 

 lijking met dezelfde soort planten in de bovenlanden niet 

 <loorstaan. 



In Europa, waar ook veel werk van de cultuur van 

 Gladiolus gemaakt wordt, is men er in geslaagd door kruising 

 van de beste soorten mooibloeiende, grootbloemige rassen 

 te kweeken. Eerst was het Gladiolus Gandavensis of^ 

 Gladiolus van Gent, daarna de GL Lemoinei^ die spoedig 

 overal verspreid en gekweekt werden. Beide rassen hebben 

 wij in de bergtuinen, er zijn in den laatsten tijd nog andere 

 nieuwere verkregen met grootere bloemen, die zijn hier 

 ■echter nog niet ingevoerd. 



De bloemen staan op een onvertakte stengel, bij GL 

 Gandavensis^ soms wel 20 aan één stengel, de bloemen zijn 

 groot, mooi gevormd en hebben prachtige tinten, van don- 

 kerrood tot rosé, paarsch, lila, geel, wit; dikwijls gevlakt 

 of gestipt strekken ze in lederen tuin tot versiering. Door 

 verschillende kweekers is met succes getracht het ras te 

 verbeteren en nieuwe variëteiten te verkrijgen. Men plant 

 ze op vakken, op randen van heestergroepen en ook wel 

 in potten ter versiering van de huiskamer. 



De Gladiolus van Lemoine hebben zeer groote bloemen, 

 zij onderscheiden zich vooral door de kleur der bloemen 

 van de andere rassen. Over het algemeen hebben zij een 

 bleek geel hart, voorzien van purperkleurige vlekken, of- 

 schoon er ook rood, paarsch, roomwit in voorkomt, zijn 

 het de bizarre vormen en tinten, die hier opvallen. 



De planten vermeerderen zich door bolletjes, die zich 

 aan den top der moederknol vormen, als men de oude 

 knollen uitneemt en de jonge er afbreekt, kan men de 

 laatste spoedig weer planten, zij bloeien in het tweede 

 jaar, nadat zij uitgeplant zijn. 



Zooals ik boven reeds opmerkte, gaat het wel in de be- 



