— 489 — 



yan dit jaar. Dit boompje behoort tot de familie der Bixineeën, 

 reeds langs is het in Frankrijk ingevoerd. In den tuin van Hax- 

 BiRY te La Mortola bij Mentona heeft het gebloeid en vrucht ge- 

 dragen, men heeft er zelfs zaden van verdeeld. 



De groeiwijze van Aberia caffra is struikachtig en in de Kaap- 

 kolonie maakt men er goede hagen van, omdat de takken sterk 

 gedorend zijn De bloempjes zjjn zeer klein, de mannelijke en vrouwe- 

 lijke komen op verschillende planten voor. De vrucht is ongeveer 

 zoo groot als een pruim, en bevat meerdere zaden, de kleur is bij 

 rijpte mooi citroengeel, het vruchtvleesch is overvloedig, saprijk, zuur, 

 maar geurig. Yoor den smaak van velen is het te zuur, men maakt 

 er echter bijzonder smakelijke marmelades van. De Engelschen 

 noemen de vrucht „Key Apple". 



Er zijn nog eenige andere Aberia-soorten, waaronder A. Gard- 

 nerii van Ceylon uitmunt, door hare mooie bleekpurperroode vruch- 

 ten, waarvan confituren gemaakt worden. 



w. 



DRACAENA. 



In onderstaand tuinbouwblad schrijft de heer Oostixoh uit Hees 

 bij Nijmegen, over Dracaena en Cordyline, twee plantengeslachten, 

 die men hier in vele tuinen ziet, zelfs in kampongs, in hagen en 

 op inlandsche begraafplaatsen zijn ze te vinden. Al de tot genoemde 

 geslachten behoorende planten dragen in de Soenda-landen den 

 naam van Hanjoewang en zijn gezocht, om de fraai gekleurde bla- 

 deren. Zij zijn voor een leek moeilijk van elkaar te onderscheiden 

 en worden in Europa gewoonlijk allen Dracaena genoemd. De heer 

 O. noemt als onderscheidingsteekens op, dat Dracaena's slechts een 

 enkel zaadje in elk hokje hebben en oranje gele wortels bezitten, 

 terwijl Cordyline meer zaden heeft en witte wortels bezit. Verder 

 vormt Dracaena geen uitloopers, Cordyline daarentegen wel. De 

 meeste rood of gekleurdbladige Dracaena's zijn hybriden van 

 Cordyline Jacquini. 



Een groot onderscheid is er echter in de planten in Europa, en 

 zooals men ze hier ziet Hier gewoonlijk hoog opgeschoten, met 

 kalen stengel en van boven een toef bladeren ; in Europa daaren- 

 tegen zijn ze korter en van onder tot boven met bladeren bezet. 

 Zoo moeten ze zijn, zoo behooren ze onder de fraaiste bont- 



