— 499 — 



zijn, als de tabak er reeds in moet! Gauw wordt dan gedekt, 

 roefroef de grond schoongemaakt, en men troost zich met de gedachte, 

 dat alleen de allereerste tabak er eenige schale van kan onder- 

 vonden hebben. Ik ben echter overtuigd, dat deze onderstelling 

 te optimistisch is, en dat wel degelijk ook de latere tabak schade 

 van deze handelwijze ondervindt. Althans wanneer de grond zeer 

 vochtig is, bijv. door dat het te voren veel en flink geregend heeft, 

 of door dat het terrein laag ligt en eerst kort te voren nieuw of 

 opnieuw gedraineerd werd. Dan zal toch m.i. in zulk een schuur 

 de grond geruimen tijd aanmerkelijk meer vocht aan de schuurlucht 

 afstaan, dan wanneer de schuur zóó vroeg klaar was geweest, dat 

 zij minstens een maand, maar liefst nog langer, eiken dag geheel 

 open had kunnen staan en de grond flink uitdrogen. 



Het komt er dus op aan, om te zorgen, dat de grond, zoolang 

 er nog geen tabak in de schuur is, zooveel mogelijk vocht door 

 verdamping verliest maar dat hij zoodra er icel tabak in de schuur 

 is, zoo weinig mogelijk waterdamp uitzendt. Aangezien nu de 

 hoeveelheid waterdamp, zich uit eenig grondoppervlak ontwik- 

 kelende, in hooge mate afhangt v tn den aard van dat oppervlak, 

 zoo volgt daaruit, dat dit er vóór en na het binnenkomen van de 

 tabak verschillend moet uitzien, ergo te voren en later een ver- 

 schillende behandeling moet ondergaan. 



Een door vele proeven goed geconstateerd feit is het, dat van 

 eenzelfden grond des te meer uater verdompt, naarmate het opper- 

 vlak vaster en dichter aaneengesloten is. Op het eerste gezicht 

 blijkt dit vreemd, men zou zoo willen zeggen : hoe losser een grond 

 is, des te grooter oppervlak ter verdamping biedt hij aan, dus des 

 te meer water verdampt er. 



Daar is ook wel iets van aan, maar — alleen voor het eerste 

 oogenblik. Want, zoodra is niet de opperste laag uitgedroogd, 

 of zij wordt een hindernis voor de vochtdeelen uit diepere lagen, 

 om de oppervlakte te bereiken; bovendien is de iuchtverver- 

 sching in en onder die oppervlaktelaag zeer gering, zoodat het 

 vocht op een afstandje van de oppervlakte tot stilstand komt, en 

 dus de verdamping aanmerkelijk vermindert. 



Een mensch, die al springende over groote steenen een rivier 

 moet oversteken, zal zulks toch immers ook des te sneller en ge- 

 maklijker doen, naarmate de steenen dichter bij elkaar liggen ? 

 En is de beweging der vochtdeeltjes, uit de diepte naar de opper- 



