— 503 — 



teiten over geheel Zuidoostelijk Azië verspreid, die zich hieraan 

 schuldig maakt. De Hollanders, die over het algemeen niet zeer 

 gelukkig zijn geweest in de keuze der namen, aan de kleinere 

 Indische zoogdieren gegeven, noemen dit diertje algemeen klap- 

 perrat, hoewel er weinig zoölogische kennis wordt vereischt om te 

 zien, zclis op een afstand, dat men met een echten eekhoorn te 

 doen heeft. 



Wetenschappelijk ia deze soort onder verschillende namen be- 

 schreven, waarvan Sciurus plantaniy Penn. en Sciurus nigrovUtatiis, 

 IIoRSF. naast den reeds zooeven genoemden het meest in dierkun- 

 dige werken voorkomen. De naam plantani, door een Engelsch- 

 man gegeven, wijst op de schade, die dit kleine zoogdier ook aan 

 verschillende pisangsoorten (plantains) toebrengt. 



De inlandsche benaming op Java is algmeen badjin^/, op Suma- 

 tra en de aangrenzende eilanden toepai. 



"Wat nu de afwijkingen betreft, die de gewone en hoogst alge- 

 meene hadjlng van de, als typen beschreven exemplaren vertoont, 

 hebben wij elders 1) reeds als onze meening te kennen gegeven, 

 dat die afwijkingen, die overigens ook een tamelijk locaal karakter 

 dragen, wellicht gesteld kunnen worden op rekening van een ver- 

 schijnsel, dat niet zelden voorkomt bij diervormen, die sinds eeuwen 

 hunne tenten om en bij de menschelijke samenleving hebben 

 opgeslagen. Bij dergelijke diervormen, die men als half gedomes- 

 ticeerde, ja, als halve huisdieren mag beschouwen (muizen, ratten, 

 liuishagedissen, kakkerlakken) ziet men niet zelden, dat de soort- 

 kenmerken eenigszins hun scherpte verliezen, dat er meer eento- 

 nigheid in de kleur en minder levendigheid in de teekening optreedt 

 Wil nu het geval, zooals bij den eekhoorn in kwestie, dat van 

 dezelfde diersoort zich ook een grooter of kleiner aantal exem- 

 plaren in de oorspronkelijke omgeving, dus in de wildernis en 

 buiten de menschelijke omgeving, in stand heeft gehouden, dan is 

 het niet altijd gemakkelijk, een exemplaar uit de wildernis en een 

 uit de bewoonde wereld onmiddellijk als vertegenwoordigers van 

 dezelfde diersoort te herkennen. 



Hoe het zij, de gewone badjing laat zich in het kort als volgt 

 beschrijven. De kleur is van boven rossig bruin, welke rossige 

 tint ontstaat, doordat de b.ruinzwarte haren nabij het uiteinde geel- 

 bruin worden. 



1) Mededeelingcn uit 'sLomJs Phtnlentuin JJV, pag. 52. 



