— 506 — 



2. Sciuropterus sayitta, L,, met eene totale lengte vau ongeveer 

 87 cm. en eene uitbreiding van de vlieghuid tussehen den kop en 

 voorste ledematen, welke uitbreiding ontbreekt bij 



3. Sciuropterus lepidiis, Horsf., die slechts 20 cm. lang is 

 Over de verspreiding van deze en wellicht andere soorten over 



de andere eilanden van Ned. Indië is slechts weinig bekend. 



3. Kalcugs. 



De Kalony of Vliegende Hond {Pteropus edulis, Geoffr.) wordt 

 hier slechts volledigheidshalve genoemd, omdat zijn vraatzucht zich 

 niet in de eerste plaats aan klappers, maar in den regel aan andere 

 vruchten openbaart, die door zachtheid en sappigheid beter voor 

 het vleermuizengebit geschikt zijn. Toch schijnt hij hier en daar 

 voor de klappercultuur schadelijk te zijn, vooral omdat hij, bij het 

 zich vast klemmen en rondkruipen, een groot aantal jonge vruchten 

 afrukt en naar beneden doet vallen. 



4. Sprinkhaneii. 



Uit een paar gewesten, met name uit Rembang, dat het sprink- 

 hanenland van Java schijnt te zijn, werd gerapporteerd over schade 

 door deze dieren aan de klappers toegebracht, door het aan- en 

 opvreten van de bladeren. Zij schijnen echter slechts tijdelijk op 

 de klapperboomen te vertoeven en afkomstig te zijn uit naburige 

 aanplantingen en vooral uit djatibosschen, waarin zij in den regel 

 gaarne den regentijd doorbrengen. De toegezonden sprinkhanen 

 behooren tot dezelfde soort, die reeds dikwijls uit verschillende 

 deelen van Java werd ontvangen (Acriditim melanocorne, Serv.) 

 en, die zich o.a. in de jaren 1897 en 1898 op onrustbarende wijze 

 heeft vermenigvuldigd. 



Aan eene bestrijding der sprinkhanen, wanneer zij zich in de 

 klapperboomen ophouden, valt natuurlijk niet te denken. Aange- 

 nomen echter, dat de djatiebosschen in den regentijd de plaatsen 

 van oponthoud en vermenigvuldiging dezer dieren zijn, dan zou 

 men daar repressief tegen hen moeten optreden. Dit laatste nu 

 zou minder bezwaarlijk zijn dan men allicht zou meenen. 



De veldsprinkhanen toch, waartoe het geslacht Acridium behoort, 

 leggen hun eieren in den grond in pakjes van een vrij groot aantal 

 bij elkaar en het zoeken daarvan zou na eenige oefening zeer goed 

 en snel door vrouwen en kinderen kunnen plaats hebben. Die eieren 



