— 510 - 



zaakt wordt door eenige soorten van groote Snuitkevers, waarvan 

 een der meest algemecne is afgebeeld in fig. 6. Andere, eveneens 

 veelvuldige soorten, zijn gedeeltelijk afgebeeld in lig. 7 en fig. 8, 

 terwijl fig. 9 kop en thorax van één dier soorten voorstelt, van 

 terzijde gezien. Deze en andere, grootere soorten vertoonen onder- 

 ling groote gelijkenis en verwantschap. De thorax is op verschil- 

 lende wijzen lichtbruin on donkerbruin geteekend, de dekschilden 

 zijn gewoonlijk sterk overlangs geribd, terwijl zich op den langen, 

 buisvormigen snuit dikwijls chitineuze uitwassen van verschillenden 

 vorm bevinden. Systematisch behooren zij tot de geslachten RJiyn- 

 cJiophortis, Omoteinmis, Cyrtotrachcltis e. a. ; de L'hynchophorua- 

 soorten zijn het meest algemeen. 



Reeds dadelijk zij hier vermeld, dat het bij de snuitkeverplaag 

 juist de larven zijn, die schade aanrichten. 



De levenswijze dezer snuitkevers is de volgende. De wijfjes, 

 die in het bezit zijn van een tamelijk lange en stevige legboor, 

 brengen hunne eieren gewoonlijk nabij de basis der bladstelen in 

 het weefsel van den boom. Soms ook boren zij lager en leggen 

 hunne eieren op een willekeurig punt in den stam, terwijl zij ook 

 niet zelden doordringen in de gaten, die door de neushoornkevers 

 zijn gemaakt. 



Uit deze eieren ontwikkelen zich larven, die, als alle snuitkever- 

 larven, door het gemis van pooten aan vliegenmaden doen denken. 

 Zij banen zich een weg naar het middelste, saprijkste gedeelte van 

 den stam en zijn daar soms in groeten getale te vinden. De larven 

 van sommige soorten bereiken eene lengte van ongeveer 5 cm. 

 Het zijn dikke, vleezige dieren met een harden, bruinen kop, die 

 van tamelijk kleine kaken is voorzien (fig. 5). Het segment achter 

 den kop is nog eenigszins chitineus, maar hot overige lichaam is 

 door een dikke, rimpelige huid omgeven. Aan het achtereinde 

 vindt men een platte, chitineuze plaat, die bij de voortbeweging als 

 een soort van naschuiver dienst doet. Het lichaam is zoo goed 

 als niet behaard. 



Als de tijd der verpopping nadert, vervaardigt de larve zich van 

 de losgevreten vezels een ruwe, ovale cocon, waaruit na eenige 

 weken de kever voor den dag komt. 



De tegenwoordigheid der larven in het inwendige van de kruin 

 der boomen, verraadt zich in den regel eerst, als het te laat is en 

 wel door het verwelken van de middelste, jongste bladscheuten. 



