— 514 — 



Was het juist, dat de coagulatie van caoutchouchoudend 

 melksap een gevolg is van eene stolling van daarin aan- 

 wezige eiwitstoffen, dan zal het niet mogelijk zijn een 

 eiwitvrij melksap, bereid naar de hierboven aangegeven 

 methode, tot stolling te brengen. Onze proeven leerden, 

 dat juist een van eiwitachtige stoffen bevrijd melksap 

 zich zeer gemakkelijk door koken laat coaguleeren, terwijl 

 daarentegen het oorspronkelijke melksap bij koken niet 

 coaguleert, wanneer de verdamping van het water wordt 

 tegengegaan. 



Als bewijs voor zijne hypothese voert Weber aan, dat 

 alle eiwit- of alkaloïde praecipiteerende middelen tevens 

 de eigenschap hebben het caoutchouc in het melksap te 

 doen stollen. Het gelukte ons echter niet met zoutzuur 

 of looizuur, twee stoffen, welke eiwitachtige lichamen uit 

 hunne oplosssingen vermogen neer te slaan en wat het 

 laatstgenoemde zuur betreft ook alcaloiden, het caoutchouc 

 in het melksap tot stolling te brengen. Verder namen wij 

 waar, dat gepasteuriseerd melksap — Weber is van mee- 

 ning, dat het pasteuriseeren op het melksap geen invloed 

 uitoefent — niet door toevoeging van aceton of alkohol vol- 

 komen te coaguleeren is, terwijl zulks wel het geval is 

 met niet gepasteuriseerd melksap. 



Voorts vonden wij de waarneming van Weber niet be- 

 vestigd, dat in het melksap geen looistoften aanwezig 

 kunnen zijn, daar zij anders, volgens genoemden onder- 

 zoeker het caoutchouc zouden doen stollen. 



Wij bepaalden de hoeveelheid looizuur in het melksap 

 van Castilloa als volgt: Versch gewonnen melksap werd 

 gefiltreerd en het Altraat met loodacetaat behandeld. Het 

 neerslag, dat hierop ontstond werd na filtratie ontleedt 

 door zwavelwaterstof en de verkregen oplossing ingedampt 

 tot een droge massa, welke volgens een bepaling 33 pCt. 

 looistoffen bevatte. 



Ten slotte restte ons nog na te gaan Weber's hypothese 

 als zouden de caoutchoucbolletjes in het melksap niet uit 



