— 637 — 



Tevens -werd gezien, dat na toevoegen van een bepaalde hoe- 

 veelheid calciumnitraat, weer afhankelijk van do plant die gebruikt 

 werd, maar niet samenvallende met het optimum voor het assimi- 

 latieproces, vorming van calciumoxalaat intrad, welke vorming bij 

 vermeerdering van de hoeveelheid calciumnitraat steeds toenam. 



Hij besluit uit zijn proeven, dat een bepaalde hoeveelheid cal- 

 cium voor het gunstig ontwikkelen van de planten noodig is, maar 

 dat bij toevoegen van grootere hoeveelheden het overtollige als cal- 

 ciumoxalaat wordt afgezonderd. 



(Cent. Blatt. Agrikulturchemie 33 hl. 528). d. j. 



OVER DE GEVOLGEN VAN HET BRANDEN VAN DEN GROND 



OP DE ASSIMILEERBAARHEID VAN HET PHOSPHOR- 



ZUÜR BIJ DEN NATTEN RIJSTBOUW. 



NactOka nam waar, dat eene phosphorzuurbemesting in den vorm 

 van oplosbare phosphorzuurverbindingen bij rijstgrondea van den 

 proeftuin te Tokio, een veel geringer opbrengstvermeerdering ten 

 gevolge had, dan eene phosphorzuurbemesting in den vorm van 

 tricalciumphosphaat. Bovendien was van eene bemesting in den 

 eerstgenoemden vorm spoedig niets meer te bespeuren, alhoewel uit 

 de grondanalyse bleek, dat de grond meer dan genoeg phosphor- 

 zuur bevatte, om een behoorlijken rijstoogst voort te brengen. 



Het vermoeden lag voor de hand, dat het phosphorzuur was 

 omgezet in onoplosbare ijzer- en aluminiumphosphaten. Dit bleek 

 echter niet het geval te zijn. De oorzaak was te zoeken in het 

 hooge humusgehalte van den grond (11 pCt.) 



Nagoka bleek hier te doen te hebben met een geval, reeds vroeger 

 door Eggesty en Schmoeger geconstateerd, dat al het phosphorzuur 

 in den grond niet in mineralen vorm aanwezig was. 



Bij onderzoek vond hij : 1. dat slechts een zeer klein gedeelte van 

 de in den grond aanwezige minerale phosphaten in water oplosbaar 

 was; 2. dat het phosphorzuur daarin voorkwam in verbindingen 

 met de humus, die hun ontstaan te danken hadden aan het phos- 

 phorzuur uit de meststoffen, 3. een ander deel van het phosphorzuur 

 was in den grond aanwezig in den vorm van organische verbin- 

 dingen als: nucleïn en lecithine, die zich in den grond hebben 

 opgehoopt uit de vroegere oogstrestanten en de toegediende plant- 

 aardige bemestingen en mogelijk ook wel afkomstig van bacteriën ; 



