— 63S — 



4. dat bij cultuurproeven met gewonen grond en met denzelfden 

 grond doch gemengd met een deel, dat gebrand was, in de laatste 

 gevallen grooter opbrengsten werden verkregen dan in de andere. 



X. trekt uit zijne proeven de conclusie, dat in sommige gronden, 

 rijk aan humus, een gedeelte van het phosphorzuur in den vorm van 

 organische verbindingen voorkomt, waarvan in de praktijk partij 

 kan worden getrokken door den grond tot zekere grens te branden. 



X. ging voorts na in hoeverre eene toevoeging van calcium- en 

 kaliumcarbonaat bij den gebranden grond, de uitwerking van den 

 laatsten zou wijzigen. 



Hij vond nu dat de toevoeging van bovengenoemde bestanddeelen 

 de gunstige uitwerking van den gebranden grond te niet deed. 



Hieruit blijkt dat elke neutralisatie van de zure humus in rijst- 

 gronden evenals van het zure sap der plantenwortels schadelijk 

 werkt op de assimileerbaarheid van het phosphorzuur. 



Waarom in enkel gebranden grond de planten slecht groeien, 

 schrijft X. toe aan de uitgesproken alcalische reactie, eigen volgens 

 N. aan eiken gebranden grond. Elke toevoeging van humusvor- 

 mende bestanddeelen bij gebranden grond moet uit dien hoofde 

 worden aanbevolen. De beste verhouding is één deel gebrande 

 grond op drie deelen ongebrande. 



(Buil. of ih college of agricuUure Tokio Vol. VI No. 3.) 



t. d. h. 



OVER DEX INVLOED VAX HET KALKEX DER GROXDEX 

 OP DE WERKZAAMHEID VAN HET PHOSPHOR- 

 ZUUR DER HAXDELSMESTSTOFFEN. 



Het is reeds lang bekend dat toevoeging van kalk aan den bodem, 

 zijn vruchtbaarheid vermeerdert, doordat de opname van stikstof 

 en kalium door de planten wordt bevorderd. De invloed echter die 

 de kalk uitoefent op de werkzaamheid van het phosphorzuur was 

 nog niet geheel opgehelderd. Men meende, dat het in water op- 

 losbare phosphorzuur (superphosphaat) een zeer nadeeligen invloed 

 van het bekalken moest ondervinden, daar het hierdoor onoplosbaar 

 in water zou worden, terwijl er geen nadeel voor het thomas- 

 phosphaatmeel en beendermeel uit kon ontstaan, daar zij het phos- 

 phorzuur reeds geheel door calcium geneutraliseerd bezitten. 



De proeven van Kellxeb en Boesscher hebben daarentegen bewe- 

 zen, dat het bekalken weinig invloed heeft op de werkzaamheid 



