— 655 — 



perhuid. Wanneer door te sterke verhitting of door een 

 droge atmosfeer, het blad gevaar loopt te verdorren, kan het 

 waterweefsel, uit zijn voorraad, de vochtigheidstoestand 

 van het bladmoes op normaal peil houden. 



Onder zekere omstandigheden verliest dus het water- 

 weefsel een deel van zijn watervoorraad, de cellen schrom- 

 pelen hierbij eenigszins in, en nauwkeurige metingen bij 

 dergelijke bladen van eene Peperomia soort, deden zien^ 

 dat het blad bij uitdroging dunner wordt, zonder echter 

 nog te verdorren. 



Zoodra nu wederom door een regenbui de atmosfeer met 

 waterdamp verzadigd is, of door andere omstandigheden 

 het vochtigheidsgehalte van den dampkring toeneemt, kan 

 de verloren waterhoeveelheid, wederom door toevoer door 

 de hydathoden worden aangevuld. 



Door de samenwerking van hydathoden en waterweefsel 

 is dus een inrichting gevonden, welke het blad in staat 

 stelt, zonder gevaar voor stoornis in zijn levensfuncties, 

 zich aan de zon bloot te stellen. Op deze wijze kan dus 

 zooveel mogelijk van het zonHcht geprofiteerd worden, 

 voor een krachtige assimilatie. 



Ook nu zal duidelijker worden, welke een voorname rol 

 de spiegellaag van kristallen speelt in de onder-opperhuid. 



Door de opperhuid zelve aan de buitenzijde van het blad 

 wordt gelijk vroeger beschreven, noodzakelijkerwijze reeds 

 een deel der lichtstralen onderschept op hun weg naar 

 het assimileerend bladgedeelte. Ook het waterweefsel zal 

 nog een deel van den lichttoevoer stremmen. Het is dus 

 begrijpelijk, hoe het blad zooveel mogelijk de hoeveelheid 

 licht zal benutten, welke tot de groene weefsels doordrong 

 en ook zal trachten de lichtstralen, welke dit weefsel nog 

 doorliet, door weerkaatsing op de kristallaag in de onder- 

 opperhuid te gebruiken. 



Uit den bouw van het blad der peperplant, mag dus 

 reeds het besluit getrokken worden, dat deze plant zoo- 



