— 656 — 



veel mogelijk het licht zoekt. Geheel in overeenstemming 

 daarmede is de standplaats, welke de peperplant in 

 hare omgeving tracht in te nemen. 



De peperplant is een liaan, welke op nader te beschrij- 

 ven wijze, tracht haar taladertooi zooveel mogelijk aan de 

 zon bloot te stellen. Zij stelt zich dus niet tevreden met 

 een nederige plaats, in de schaduw van hoogere woudboo- 

 men, maar streeft daarentegen steeds zich, langs hen als 

 steunpunt, hooger en hooger te verheffen. Heeft zij den 

 top der boomen bereikt, dan kan zij haar blad in het volle 

 genot van den zonneschijn ontplooien. 



Zien wij thans op welke wijze de peperplant is inge- 

 richt, en hoe zij aan dit streven om zich hooger en hooger 

 te verheffen, kan voldoen. In de eerste plaats moge 

 daarbij op de lenigheid en buigzaamheid der sten 

 gels en takken gewezen worden. De anatomische bouw 

 dezer deelen geeft ons voldoende verklaring, waaraan deze 

 buigzaamheid is te danken. De houtachtige gedeelten in 

 den stengel vormen geen gesloten en gevulden cylinder, 

 maar komen voor als dunne stangen, gescheiden door ge- 

 deelten, welke uit weekere weefsels zijn opgebouwd, die 

 als 't ware het bindweefsel vormen, waardoor de steviger 

 verhoutte strengen worden samengehouden. 



Deze buigzaamheid van den peperstengel is noodzakelijk, 

 waar zij op andere planten steunt, om zich te verheffen. 

 Daarbij kan zij niet steeds een eigen gebaanden weg 

 volgen, maar moet zich voegen naar den stam, die haar 

 tot steun strekt. 



De peperplant glijdt dus als 't ware langs den steunboom 

 naar boven en wordt daarbij door de hechtworteJs, waar- 

 mede zij zich vastklemt, behoed voor het terugvallen. 



Weder was het te Buitenzorg, dat door Prof Went het 

 eerst meer in bizonderheden werd nagegaan, op welke 

 wijze zich de peperplant aan haar steunboom weet vast 

 te hechten. 



Aan elke stengelgeleding, kort onder de plaats waar 



