— 662 — 



habitus der peperplant. Reeds vroeger werd gezegd, hoe 

 de peperplant tot de hanen mocht gerekend worden en 

 met sommigen dezer de eigenschap gemeen lieeft, om door 

 hooger en hooger haar bladkroon te verheffen, zich zooveel 

 mogelijk in het genot te stellen van het volle zonlicht. 



Hare lange buigzame stengels, die zich aan andere stam- 

 men vasthechten, stellen haar hiertoe in staat. In zekere 

 mate wordt zij echter weerhouden ten volle aan dit stre- 

 ven te voldoen, doordat zij een deel van haar voedsel nog met 

 haar wortelstelsel uit den bodem moet putten. 



Kon de peperplant tot een geheel epiphytische levens- 

 wijze komen, dan zoude als 't ware haar levensdoel be- 

 reikt zijn. Een goed eind weegs om nader bij dit doel 

 te komen heeft de peperplant echter reeds afgelegd, en 

 juist daarbij springt het belang dor mycorrhiza voor haar 

 in 't oog. Te verwonderen zoude het dus in geenen deele 

 zijn, zoo de hypothese van Cordemoy, juist bleek te zijn. 



Eene aanduiding van dit streven naar epiphytisme, 

 is verder te vinden in de geringe ontwikkeling van 

 het eigenlijke wortelstelsel der peperplant. Over het alge- 

 meen is dit zeer zwak en grijpt de planter zelfs tot het 

 kunstmiddel, door een gedeelte der stengels met aarde te 

 bedekken, om de ontwikkeling van wortels, welke voedsel 

 uit den bodem moeten putten te bevorderen. Dit weinig 

 ontwikkelde wortelstelsel is dus als 't ware de laatste 

 schakel, welke de peperplant nog aan den bodem vast 

 hecht en zal geen of weinig nut meer voor de plant heb- 

 ben, zoodra haar hechtwortels, tevens het benoodigde voed- 

 sel kunnen toevoeren. 



Bij de vanille vindt men een geheel overeenkomstig 

 verschijnsel, echter heeft daar de plant het vermogen reeds 

 verkregen, onder zekere omstandigheden, zich geheel en 

 al van den bodem los te maken. Bekend is het, hoe ge- 

 ring de ontwikkeling der vanille-wortels is, en ook bij 

 deze plant vond Cordemoy bij de hechtwortels eene my- 

 corrhiza. 



