— 683 — 



1899 bij Tjeenk Willink te Haarlem verschenen allerbe- 

 langwekkend boekje van Prof. Huao de Vries, getiteld: 

 „Zaaien en planten" kan men nog lezen: „vooral appels 

 zijn in vroeger en later tijden dikwijls door zaaien ver- 

 beterd. Men kan echter op 97 % onbruikbare zaailingen 

 met wrange vruchten rekenen; terwijl van de overblij- 

 vende 3 % de meeste nog niet eens beter zijn dan de 

 soort, waarvan men het zaad nam en er hier en daar 

 slechts een enkele voorkomt, die de moeite waard is om 

 haar te vermenigvuldigen." En H. J. van Hulle zegt in 

 zijn in 1870 verschenen werkje „de Boomteelt": „door 

 zaaiing kan men enkel natuurlijke speciën voorttelen, zel- 

 den bastaards en nooit verscheidenheden of variëteiten. 

 Gewoonlijk groeien gezaaide planten sterker en leven lan- 

 ger, dan anders vermenigvuldigde en door die kracht zijn 

 ze min tot vruchtvoortbrenging geschikt." En verder, over 

 vermenigvuldiging van bosch of sierboomen gesproken heb- 

 bende: „Anders is het gelegen met de fruitboomen, die 

 meest alle verscheidenheden zijnde, zich niet getrouw te- 

 ruggeven door zaad en om die reden moeten gegriffeld 

 worden. Voor de fruitboomen dan, wordt de zaailing en- 

 kel en voordeeligst gebruikt voor de vermenigvuldiging 

 der wilde stammen, aangezien deze toch speciën zijn. Voor 

 wat de goede soort, de verscheidenheid betreft, deze kunst 

 matig gewonnen zijnde, moet ook kunstmatig vermenigvul- 

 digd worden, dus geenszins door zaad. Dat wil niet zeggen 

 dat men geen goede tafelvruchten zaaien mag. Integendeel, 

 want vooreerst als men uit gezonde, sterk groeiende gezaaid 

 heeft, is men verzekerd sterke wildlingen te verkrijgen en 

 vervolgens heeft men kans, nieuwe verscheidenheden te 

 winnen, die onder het een of ander opzicht, de reeds be- 

 staande overtrffen, en aldus nieuw verkregen goede ver- 

 scheidenheden kunnen voordeelig diegene vervangen, wel- 

 ke nu over eeuwen uitmuntend waren, maar sedert door 

 gebrekkige voortteling en kweekwijze diep verzwakt zijn.'* 

 Dit slot voert ons naar Lunteren terug, daar het vol- 



