EEN A^OOR INDIË AANBEVELENSWAAR- 

 DIGE APPEL. 



Voor streken waar de Kina groeit, en dus in den regel 

 de Indische fruitsoorten geen eetbare vruchten meer geven, 

 kan ik een appelsoort aanbevelen, die hier te Tjipanas op 

 een hoogte van ± 3300 voet zeer goed gedijt, en smake- 

 lijke, groote vruchten voortbrengt. 



Deze vrucht vond ik ook te Waspada, op ongeveer 

 dezelfde hoogte. Het is niet onwaarschijnlijk, dat ze niet 

 uit Europa, maar uit Japan afkomstig is. Naar den 

 groei en de takvorming, zoomede naar de bloemen te oor- 

 deelen, zoude men denken met een peer te doen te hebben. 

 De bloemen hebben een zuiver witte kleur. Ook de bladeren 

 in ontwikkelden toestand zijn glimmend en donkergroen, 

 terwijl de appelboomen min of meer wollige blaren, en 

 doorgaans rosé of rose-achtige bloemen hebben. 



Hoewel dit soort een hoofdbloeitijd heeft, kan men toch 

 zeggen, dat ze immerdragend is. De hoofdbloei valt hier 

 in het najaar. 



De bloemen komen in trossen van 8 — 30 aan de punten 

 der bloemtakken, waarvan ± 3 — 12 stuks vrucht aan- 

 zetten. Het is echter niet raadzaam, meer dan 2 — 3 

 vruchten aan een tros tot ontwikkeling te laten komen. 

 Na de vruchtzetting laat men de grootste, meest ontwik- 

 kelde vruchtjes zitten, de rest snijdt men eruit. De vruch- 

 tjes hebben stengeltjes van gewoonlijk 3 — 4 c.M. lengte, 

 doch bevinden er zich ook onder met kortere steeltjes. Ik 

 heb opgemerkt, dat de vruchten aan deze korte stengels 

 nooit zoo mooi en groot worden als aan de lange. 



