— 41 — 



Deze methode zou weliswaar veel tijd kosten, maar ook 

 de andere takken van landbouw hebben geleerd, dat men 

 alleen op deze manier tot een volkomen egale soort kan 

 komen. 



De zaadtuinen moeten niet zoo afgezonderd liggen, dat 

 toezicht onmogelijk wordt, wat in Assam dikwijls het geval 

 is. Verder moeten volgens W. de condities voor de plant 

 er zoo veel mogelijk dezelfde zijn als die waaronder de 

 wilde thee groeit. Hier rijst echter de vraag of men juist 

 niet beter zou doen de planten te gewennen aan hunne 

 nieuwe omgeving. 



Ook wordt aangeraden proeven te nemen met het voort- 

 planten door stekken, en met het kweeken van nieuwe 

 hybriden. Dikwijls zijn hybriden vatbaar voor ziekten, 

 maar volstrekt niet alle. Tot dusverre is de ki'uising ge- 

 heel overgelaten aan de natuur en wordt zij beschouwd 

 als een onvermijdelijk kwaad, maar wellicht kan men de 

 hyliridisatie in goede ' richting leiden door kunstmatige 

 bevruchting van juist die planten, welke men daarvoor 

 het geschikste acht. Waarom zou men bij de thee niet 

 evengoed als bij vele andere cultures, bijv. aardappels, 

 tarwe, suikerriet, door doelmatige kruising betere en ziek- 

 tevrije soorten kunnen verkiijgen ? Ongetwijfeld zouden 

 ook in deze richting proeven wenschelijk zijn. 



Hakken en wieden geschiedt in Britsch-Indië eer te veel 

 dan te weinig. 



Door het hakken wordt de grond meer blootgesteld aan 

 de inwerking van het regenwater. Voedingsstoffen wor- 

 den oplosbaar, maar wanneer het water niet door onder- 

 grondsche buizen wordt afgeleid, is er gevaar voor afspoe- 

 ling, en wegvloeien der opgeloste stoffen. Op Java, waar 

 goed bewerkte grond ook meest goed doorlatend is en 

 waar men voor behoorlijke tei-rassen zorgt, is dit gevaar 

 veel kleiner. 



Veel wieden is volgens W. ook niet goed, daar in den 

 geheel kalen grond de verweering dikwijls te sterk is, waar- 



