— 44 — 



van vo(il bloei te verhinderen; de ervaring die men sedert 

 langen tijd in Europa met het snoeien der vruchtboomen 

 heeft verkreg'en, is daarom voor de thee volstrekt niet 

 direct toe te passen. Wel kan de algemeene kennis omtrent 

 den groei van de plant en de ondervinding l:)ij het snoeien 

 van bladsierplanten opgedaan, van groot nut zijn, maar 

 men dient daarbij rekening te houden met de afwijkende 

 levensvoorwaarden der theeplant, zoowel als met het speciale 

 doel dat beoogd wordt. 



De pluk der thee is reeds een sooi't snoei, doch eene 

 in verkeerde richting. De plant w^jrdt genoodzaakt om 

 telkens nieuwe blaren en takjes te vormen. Na eenigen 

 tijd zou zij daardoor uitgeput raken en rust moeten hebben 

 voor zij weer geschikte jonge blaadjes zou vormen; maar 

 deze rusttijd zou voor den planter nadeelig zijn, en 't zelfde 

 bereikt hij door een lichten snoei; deze vereischt echter 

 veel handigheid, daar van haar de verdere opbrengst aan 

 geschikte blaadjes voor een groot deel afhangt. 



Bij 't snoeien moet het mes steeds worden ingezet even 

 boven een knop ; anders vormt . zich van den knop, waaruit 

 de nieuwe tak ontstaat, tot de snijvlakte een gedeelte 

 („snag") dat afsterft en voor de plant zeer schadelijk is, 

 daar het de sapcirculatie belemmert, en door verrotting 

 aanleiding kan geven tot ziekten. 



Schrijver onderscheidt 3 hoofdvormen : standaard-, dwerg- 

 en pyramidevorm ; de dwerg vorm houdt hij in 't algemeen 

 voor de beste. Hoofdzaak is een groot aantal goed ont- 

 wikkelde bijtakken; vele zijwortels zijn te verkiezen boven 

 een penwortel, daar bij ziekte van dezen de andere nog 

 dienst kunnen doen en de plant nog niet behoeft te kwijnen. 

 Het vormen dezer zijwortels wordt bevorderd door zeer 

 vroegen eersten snoei. 



De eerste snoei moet geschieden op ongeveer 12 duim 

 hoogte, voor dat de plant 18 maanden oud is, 't beste in 

 de pepinière. 



►Snoeit men later, dan wordt houtvorming in de hand 



