— 97 — 



met de levensverschijnselen. Met andere woorden in het 

 boek van Sghimper wordt onderzocht, waarom een bepaalde 

 plantensoort of een groep van planten in een bepaalde 

 streek voorkomt en waarom deze elders ontbreekt of zeld- 

 zaam is. en welk oorzakelijk verband er bestaat tusschen 

 den habitus, den anatomischen bouw en de biologische eigen- 

 schappen (als bloeitijd, bladafval) van een plantenspecies 

 met de eigenaardigheden van de groeiplaats. Zóó wordt 

 daarin bij voorbeeld opgehelderd, waarom de boomhabitus 

 in de alpine bergtopwouden van Java o. a. op den Pange- 

 rango-top zoo gelijk is aan die in de zilte kustmoerassen 

 van dit eiland, o. a. bij Tandjong Priok en waarom die 

 habitus zoo geheel en al afwijkend is van de daartusschen 

 gelegen hoogstammige bergwouden, zooals die o. a. bij Tji- 

 bodas gevonden worden. Door deze wijze van behandeling 

 wijkt Schimper' s boek scherp af van de bestaande stan- 

 daardwerken op plantengeographisch gebied. En het is in 

 opzet en inhoud daarom evenzeer geheel en al verschillend 

 van het meesterwerk van Alfonse Decandolle (Geographie 

 raisonée van 1855) als van Grisebach, (die Vegetation der 

 Erde van 1872) en van Engler, (Versuch einer Entwicklungs 

 geschichte der Pflanzenwelt van 1882) zoomede van Drude's 

 en Warming's Pflanzengeographie. 



Hetgeen aan het besproken werk bijzonder hooge waarde 

 geeft is vooral de omstandigheid, dat de auteur ervan 

 in bijna alle streken van de wereld o. a. in Amerika, 

 Afrika en Azië — en ook op Java o. a. te Buitenzorg — 

 reeds sedert jaren speciale onderzoekingen in deze richting 

 heeft ingesteld en bij de behandeUng van de buiten- 

 gewoon omvangrijke stof met scherpe kritiek is te werk 

 gegaan. 



Om het verschil te doen zien met bestaande werken over 

 de plantengeographie, geloof ik niet beter te kunnen doen 

 dan hier verkort te l.-ten volgen wat Schimper in zijn 

 „Voorwoord" mededeelt. 



De tijd is niet meer veraf, waarop alle plantensoorten 



