— I4n — 



vereeniging. In het Nederlandsch Tuinbouwblad en ook 

 in Sempervirens vindt men dienaangaande het vorgende: 

 „Vele van onze vruchtboomen, het is bekend aan ieder, 

 die met ooftteelt vertrouwd is, lijden aan verzwakking. 

 Juist die vruchtensoorten, welke om hare deugdzaamheid 

 vroeger hoog werden gewaardeerd, geven bij voortgezette 

 kweeking blijken van ontaarding. Bekende variëteiten 

 van appels, peren, perziken, pruimen enz., eens gezocht 

 om keur van smaak en rijkdom van vrucht, ook zelfs om 

 den flinken wasdom van den boom, beginnen deze goede 

 eigenschappen te verliezen; de kweeking van vruchtdra- 

 gende boomen wordt moeielijker ; ziekteverschijnselen van 

 blijvenden aard doen zich voor en andere kenteekenen van 

 verval vertoonen zich op onrustbarende wijze. 



De Luntersche Tuinbouwvereeniging overtuigd, dat deze 

 omstandigheid onze ooftteelt ernstig in gevaar brengt, 

 zocht naar de oorzaken, die daaraan ten grondslag konden 

 liggen. En zij meende, die ongunstige verschijnselen te 

 moeten toeschrijven, aan de methode, die bij het kweeken 

 der vruchten wordt gevolgd. 



Volgens haar inzicht was het meerendeel der kwalen, 

 die onze beste vruchtensoorten bedreigen of vernietigen, 

 te wijten aan het voortdurend verenten en griffelen van 

 den eenen boom op den anderen, waardoor de soort verzwakt. 



Zoo kwam zij tot de slotsom, dat het nadeel niet anders 

 was op te heffen, dan door het winnen van nieuwe vruchten 

 uit zaad. 



Zelf bracht de Vereeniging hare theoriën in praktijk. 

 Dat zij bij hare proefnemingen in de eerste plaats aan 

 den appel hare zorgen besteedde is begrijpelijk, als men 

 weet, dat nagenoeg alle grondsoorten voor den appel ge- 

 schikt zijn en dat deze vrucht als handelsartikel de meeste 

 waarde heeft. 



Zij meende echter niet genoeg te doen door zelf te zaaien, 

 zij geloofde, dat de zaaiing ook moest worden toegepast in 

 alle andere oorden van ons kind, met zijne afwisselende 



