INDIGO. 



Voor hen, die op het schoone Java eene lange reeks van 

 jaren vertoefden en zich met Landbouw en de daaraan 

 onafscheidelijk verbonden Industrie bezig hielden, is het 

 een zeer bekende omstandigheid, dat elke cultuur, welke 

 ook, steeds aan verbazende „ups en downs" is blootgesteld 

 geweest. 



Herhaaldelijk is een cultuur zeer winstgevend om, na 

 korter of langer duur van die gelukkige periode, in de 

 grootst mogelijke ellende terug te vallen. 



Zijn de prijzen voor een product behaald hoog, dan 

 ondervindt de cultuur ziekten. Is de productie overvloedig, 

 dan vindt het product een slechte markt en maar zeer 

 zelden gaan groote producties samen met hooge prijzen. 



Als voornaamste gevolg hiervan, is het den planter zelden 

 gegeven, zich finantiëel zoo op werken, dat voor de kwade 

 dagen eene behoorlijke reserve wordt opgelegd, of zich van 

 de geldschieters zoo onafhankelijk te maken, dat kwade 

 jaren hem niet onmiddellijk ten ondergang doemen. 



Rekent men daarbij de slechte regeling van grondbezit, 

 de afhankelijkheid van. laat ons zeggen, de verschillen in 

 opvatting van ambtenaren, de wisselvalligheid in uitleg 

 van bepalingen en reglementen, dan vindt men daarin een 

 begrijpelijke reden waarom geldschieters zulke bezwarende 

 conditiën stellen, conditiën, die menig planter bijna gelijk 

 stellen met den lijfeigene ! 



Maar, ook door planters worden zeer groote fouten begaan ! ! 



Zelden is hij zijn vak meester. 



Zelden weet hij van landbouw iets meer dan een geringe 

 ondervinding hem aanbracht. 



Tevsm. X. 18 



