— 189 — 



Ga ik na wat in mijn plantersbestaan reeds is veranderd 

 op vele landen, en hoe op andere nog toestanden heerschen 

 van voor 30 jaar, dan vindt ik daarin volkomen de bevesti- 

 .ging van mijn beweren, dat er nog zeer veel te doen is 

 om de cultuur van Indigo in de Vorstenlanden met vrucht 

 in stand te houden, om betere tijden af te wachten als 

 wanneer op nieuw winsten mogen verwacht worden. 



Niet ondienstig is het wellicht om hier te releveeren de 

 geschiedenis van de Indigo in de Vorstenlanden over de 

 laatste 35 jaar. 



Zooals bekend is, bestaan de ondernemingen in de beide 

 Vorstenlanden, Soerakarta en Djokjakarta uit, van den 

 Inlandschen vorst of zijne familieleden en ambtenaren, vroe- 

 ■ger voor 20 jaar, thans voor 30 jaar, gehuurde gronden. 



De eigenaren van die huurcontracten worden Landhuur- 

 ■ders geheeten ; de contracten staan op naam, moeten door 

 de Regeering bekrachtigd worden om van kracht te zijn 

 -en geven onder een speciaal Reglement op den huur en 

 verhuur van gronden in de Rijken van Soerakarta en 

 Djokjakarta den huurders de beschikking over den grond. 



Deze korte en ruwe trekken geven ongeveer een idee 

 waaruit de landen of ondernemingen in de Vorstenlanden 

 jzijn zamengesteld. 



Het is onmogelijk aan geldschieters eenige zekerheid te 

 geven, anders dan zijne huurcontracten op diens naam 

 over te schrijven, waaraan groote kosten zijn verbonden 

 en waardoor men feitelijk Landhuurder „af is, om meesten- 

 tijds niet meer „aan" te worden ! ! 



Geleerd door zeer veel voorbeelden, moesten geldschieters 

 zich wel wapenen tegen verliezen. 



Zoolang mogelijk tracht de landhuurder door uiterst 

 zuinig te werken zich staande te houden, doch, zooals zoo 

 menigmaal, bedriegt de zuinigheid de wijsheid, en vroeg of 

 laat komt bijna voor de overgroote meerderheid het kritie- 

 ke oogenblik. 



Ware het mogelijk onder een of anderen vorm de huur- 



