— 193 — 



om goede indigo te maken, dat men over zuiver bronwa- 

 ter beschikte. 



Het gebrek daaraan was oorzaak dat men nagenoeg 

 overal in Soerakarta wel groote hoeveelheden verkreeg, 

 maar van bepaald veel minder hoedanigheid. 



Men beproefde al wat men kon bedenken om daarin 

 verbetering te brengen, maar als blinden rondtastende en 

 zich geen rekenschap kunnende geven van de chemische 

 verschijnselen, baatte niets. 



Het gevaarlijkst waren de mannen, die eenige notie van 

 scheikunde hadden. 



Door toepassing van zeer verschillende middelen had 

 men soms een prachtig resultaat, doch dat helaas daarna 

 niet meer terug kw^am, er werd geknoeid en gepeuterd op 

 allerlei wijze, maar altijd zonder het gewenschte resultaat. 



Maar ook deze Natal-Indigo soort gaf reeds spoedig te 

 kennen, dat zij te hoog stond om op de erbarmelijkste 

 wijze te worden veronachtzaamd. 



Uit gemakzucht hadden de landhuurders hunne bëkëls 

 gelast, ieder voor zijn uitgestrektheid aanplant, te zorgen 

 voor voldoend zaad, en later voor voldoende plantjes. 



Er werd langs de galangans een zeker aantal planten 

 ongesneden gelaten ter zaadwinning, doch het winnen 

 van het zaad werd ongecontroleerd den bëkëls overgelaten. 



Had een man nu naar zijne gissing niet voldoend zaad 

 van die goede planten, dan suppleerde hij van ziekelijke 

 planten, die veel zaad vormden, dan wel van derde snit en 

 de Natal verbasterde ! ! 



Omtrent dien tijd deed schrijver zijn intrede in de plan- 

 terswereld ! 't is nu meer dan 30 jaren geleden ! ! 



Ik vond de toestand zooals die zoo even beschreven is. 



Verschillende proeven werden door mij genomen en 

 overtuigend bleek mij, ook zonder eenig deskundig on- 

 derwijs te hebben genoten, dat, wat de cultuur zelf aangaat, 

 er veel verbetering was aan te brengen. 



Geregelde jaarlijksche aanvoer van zaad uit Natal, slechts 



