CARYOTA URENS Lixx. 



De soorten uit het geslacht Canjota behooreii hier onder 

 de fraaiste palmen. De zeer lange bladstengels met tal 

 van ruitvormige, gespitste en getande, glanzend groene, 

 leerachtige blaadjes zijn zeer sierlijk en tot versiering van 

 zalen, tegen muren, worden de elegant gevormde bladeren 

 door weinig andere overtroffen. Ook in tuinen voldoen 

 zij zeer goed, het komt echter in de benedenlanden, bij 

 wat aanhoudende droogte en vooral bij droge winden, nog- 

 al eens voor dat de punten der blaadjes bruin worden, 

 hetgeen de plant sterk ontsiert ; daarom is het op plaatsen 

 waar men van dit euvel last heeft beter geen Canjota's te 

 planten. 



Het bruin worden der bladspitsen schijnt nog andere 

 oorzaken te hebben, want ik zag te Batavia planten, die 

 er zooveel last van hadden dat men ze op moest offeren, 

 terwijl niet ver daar van daan, misschien op een meer 

 beschutte plek, de blaadjes gaaf en frisch waren. 



De meeste CanjotcCs hebben aan den voet van den stam uit- 

 spruitsels, die spoedig opgroeien, waardoor de plant een bos- 

 schig aanzien krijgt en men weinig van de kale stammen ziet. 



Een paar soorten echter blijven eenstammig, dat is onze 

 Caryota maxima Bl. en Caryota urens Linn. van Ceylon. 

 De eerste is de grootste en volgens mijne meening ook de 

 fraaiste der beide meest bekende éénstammige soorten. 

 Vooral in West-Java, in de bosschen der bergstreken, ongO' 

 veer tusschen de 3000 a 4000 vt. boven de zee, treft men 

 deze trotsche plant aan, die bij ieder die haar ziet een 

 blijvenden indruk achterlaat; zij is hier algemeen bekend 

 als Soewangkoeng of Soewangkoeng besar. 



Teysm. X. 14 



