— 241 — 



Laatstgenoemde plant komt reeds voor in de oudste 

 legenden en verhalen van Ceylon. De Singhaleesche naam 

 Kitoel is waarschijnlijk afkomstig van het Pali, Kuntala 

 of Hintala en nog tot heden is het een der meest gewaar- 

 deerde planten van den bewoner van Ceylon. 



De Singhalees T. B. Pohathkehelpannala geeft in eene 

 kleine brochure een overzicht van het nut, dat de bevolking 

 van genoemden boom trekt, en aan dit boekje ontleen ik 

 een en ander in het volgende. 



C. urens L. is eenstammig en bereikt eene hoogte van 

 30 tot 70 vt.; de zeer groote samengestelde bladeren, 

 verkrijgen, de bladsteel mede gerekend, dikwijls eene 

 lengte van 18 tot 20 vt. Lange, buigzame, draadach- 

 tige vezelbundels omringen den voet van den bladsteel, 

 een soort bruinachtige vezel tref men langs den mid- 

 dennerf aan en een licht gekleurde vezel, die eenigszins 

 aan kapas doet denken, vindt men aan de bloeiwijze. Men 

 onderscheidt, ofschoon de benaming geheel onjuist is, man- 

 nelijke en vrouwelijke exemplaren, want beiden dragen 

 vruchten. Het verschil is, dat de eersten 't slechts nu en 

 dan, terwijl de laatsten het geregeld doen, ook zijn de z. g. 

 mannelijke boomen hooger en dunner en de vrouwelijke 

 steviger. Eene eigenaardige verschijning bij het bloeien is 

 dat de eerste bloemen hoog aan den boom, in den oksel 

 tusschen tak en stengel, te voorschijn komen, de tweede 

 weder in een oksel, een of twee bladeren lager, en zoo voort, 

 maar altijd waar nog een blad bestaat of waar er een 

 geweest is. 



De bloemen zitten aan lange hangende trossen, en staan 

 gewoonlijk drie op een rij ; de beide bloemen aan de kanten 

 zijn mannelijk en die in het midden vrouwelijk, zooals 

 zulks bij veel palmen het geval is. De buitenste schil van 

 de vrucht bevat een suikerachtige stof. waarop de wilde 

 katten verzot zijn. het zaad is echter omringd door een 

 dun laagje vruchtvleesch, dat eene scherpe, brandende smaak 

 heeft, vandaar den naam urens. 



