— 288 — 



Eindelijk, en juist 't allermeest, is de rentabiliteitskwestie 

 voor den planter van belang. Waarom zouden we mesten, 

 indien het geen geldelijk voordeel aanbracht. 



Hoeveel ieder uwer ook voelt voor fraai uitziende aan- 

 plantingen, toch is er iets wat u waarschijnlijk nog meer 

 waard is, en dat is de gemaakte winst, verkregen zonder 

 dat de onderneming is achteruit gegaan. 



Uit het aangevoerde zal het u wel duidelijk zijn dat 

 we, zooals de zaak nu staat, met het bemesten der thee 

 eenigszins den empirischen weg op moeten. Nu zou men 

 wellicht meenen, dat de agricultuur-chemicus zijn matten 

 wel kon oprollen. Vergeet echter niet dat, in verband 

 met de kennis van de samenstelling van den oogst en 

 met die van den grond, de agricultuur-chemie belang- 

 rijken raad kan geven, zoodat men maar niet in den 

 blinde proeven gaat nemen, zonder voorlichting en zonder 

 controle. 



Bemestingsproeven in het vrije veld, bij de thee- 

 cultuur liefst op niet te kleine stukken, zijn noodzakelijk 

 en, om vertrouwbare resultaten te krijgen, in zeer groot 

 aantal. 



Het zal u niet onbekend zijn, dat ook op het gebied 

 der theebemesting door mij is gewerkt sinds 1895; de 

 verkregen resultaten zijn neergelegd in de verslagen over 

 het theeonderzoek. 



Met kali-, phosphorzuur-, kalk- en stikstof houdende mest- 

 stoffen zijn verschillende proeven genomen en hoewel hun 

 aantal nog beperkt is, hebben de resultaten er toch 

 reeds op gewezen, dat — zooals men van een bladgevend 

 gewas wel met eenigen grond kon verwachten — het voor- 

 al de stikstofhoudende meststoffen zijn, die de gunstigste 

 werking beloven. Onder deze waren vooral werkzaam 

 ammoniumsulfaat, gedroogd bloed en boengkil. Op enkele 

 ondernemingen leerden de proeven, dat bijvoeging van 

 kali, kalk of phosphorzuur tot den stikstof hondenden mest 

 geen grooter opbrengst gaf dan deze alleen. 



