— 343 — 



Wandel eens de desd rond ; de stad ; telkens en telkens 

 ziet men manggaboomen vol parasieten zitten, geen hand 

 die uitgestoken wordt om die gevaarlijke gasten te ver- 

 nietigen. 



£n nog verwondert men er zich soms over, dat zijn 

 manggaboom zoo weinig vruchten draagt. 



Naar het mij wil voorkomen, zijn er echter ook andere 

 invloeden, die den inlander alhier, voor het grootste ge- 

 deelte Madoereezen, er toe brengen om zoo weinig zorg 

 te besteden aan den landbouw in het algemeen, aan de 

 manggateelt in het bijzonder. 



Men denke slechts aan de vier Suikerfabrieken, die hier 

 in den omtrek liggen, met ruim 2000 bouws aanplant, waar 

 bijna het geheele jaar door werk is te vinden, zoowel in 

 als buiten de fabriek. Men denke ook aan de velden, die 

 jaarlijks door de bevolking verhuurd worden en haar zonder 

 veel moeite aardig geld doen verdienen. 



En niet ver af ligt ook de zee, een rijke bron van 

 inkomsten voor hen, die een beetje werken willen en ge- 

 duld bezitten. 



Door de ligging en gesteldheid van den bodem van zijn 

 eiland meer zeevaarder dan landbouwer, verwaarloost de 

 Madoerees voor dat element zelfs zijn bouwvelden. 



Is het daarom te verwonderen, dat de manggateelt ook 

 daarbij moet achterstaan? 



In vele descCs wemelt het van manggaboomen, maar vraag 

 niet naar de goede soorten, die treft men er doodeen- 

 voudig niet of heel weinig aan. 



En toch— de koetd met zijn bekende manggasoorten is vlak 

 bij ; het is een geringe moeite om vandaar pitten naar de 

 desa over te brengen en uit te planten ; de rest zal wel 



van zelf volgen maar ook dat schijnt den desa- 



man nog te veel te zijn. 



Althans herhaaldelijk hebben de hoofden de bevolking 

 moeten aansporen, bij haar er op aandringen, om meer 

 mangga's te planten. Zelfs zijn zij haar tegemoet gekomen 



