— 347 — 



Ik noem die sommen fabelachtig, omdat de aro-manis- 

 boom over het algemeen niet bijzonder groot wordt en naar 

 schatting gemiddeld hoogstens — men lette er wel op, dat de 

 manggaboomen hier twee a drie oogsten opleveren, een 

 kleinen voor- en naoogst en een groeten middenoogst — 2 

 a 300 vruchten kan dragen. 



Maar begrijpelijk is het wel. Vooral de Chineezen zijn 

 groote liefhebbers van deze mangga's; naar heinde en ver 

 worden ze gezonden, aan vrienden en kennissen, als het 

 beste geschenk, dat men hen uit ProboUnggo kan aanbieden. 



De vrucht op zich zelf is niet groot; ziet er, zelfs rijp, 

 nog min of meer groen uit, met kleine bruine spikkels, 

 is zeer geurig (misschien van daar den naam aro-manis 

 verkorting van aroem-manis. zoete geur:) terwijl het vrucht- 

 vleesch bijzonder fijn is; het smelt als het ware op de 

 tong. 



Een eigenaardigheid van deze mangga's is, dat men ze 

 rijp moet plukken, (wat dikwijls heel moeilijk gaat om de 

 groene kleur), omdat ze, half rijp geplukt en bewaard om 

 ze zoodoende eerder rijp te hebben, instede van suikerzoet, 

 zuur worden. 



Tegenwoordig wordt veel aan de aro-manis-teéit gedaan ; 

 op vele erven, ook van Europeesche woningen, treft men 

 ze thans aan. 



Vandaar dat de prijzen al heel wat geringer zijn ge- 

 worden. 



Betaalde men vroeger voor een vrucht in den duren tijd 

 nog 40 tot 50 cents, in het afgeloopen mangga-jaar alleen 

 15, 20 tot 25 cents in den schaarschen tijd; terwijl 5 cents 

 zoo wat de laagste prijs is, als er veel aanbod van aro- 

 manis is. 



Maar loonend is de cultuur nog altijd, een zoet winstje 

 kan men er nog steeds mee behalen. 



Na de aro-manis komt de madoe; sommige liefhebbers 

 verkiezen deze soort zelfs boven gene, omdat de eerste 

 voor hen te geurig is. Maar wedijveren kan de madoe wat 



