— 351 — 



Hetgeen ik verder volgen laat, zijn meest alle mede- 

 deelingen, die ik uit den mond der druiveneigenaars heb 

 opgeteekend, hier en daar aangevuld met hetgeen ik zelf 

 opgemerkt heb. Ik geef ze voor wat ze zijn. 



Mijn doel is alleen om de aandacht op deze cultuur te 

 vestigen; aan deskundigen de taak om door leering en 

 leiding haar te verbeteren en zoo mogelijk te bevorderen. 



Men heeft bij de druivencultuur op vier zaken te letten ; 

 de keuze van den gi'ond, de bemesting, het snoeien en de 

 aanhoudende zorg. 



De druif groeit het best op leemgronden. een mengsel 

 van klei en zand, die aanhoudend gemest moet worden. 



Hiervoor gebi'uikt men meestal stalmest, maar ook bloed 

 en doode kippen, welke laatste men gewoonlijk aan den 

 voet van den wijnstok begraaft. 



Het snoeien geschiedt tweemaal 's jaars : den eersten keer 

 in de maanden Februari of Maart, den tweeden in Juli of 

 Augustus. Daartoe wordt de boom met een scherp mes 

 van het grootste gedeelte zijner bladeren ontdaan, terwijl 

 van de jonge loten 2 a 3 voet worden afgesneden. Binnen 

 een maand tijds herstelt zich de boom en met de uit- 

 spruitsels komen de bloesems. 



Dat snoeien moet na afloop van den oogst geschieden. 



Men heeft den groeten en kleinen oogst ; de eerste loopt 

 gewoonlijk van October t 'm Januari, soms ook tot Februari, 

 de laatste van Mei tot omstreeks einde Juli. 



Yalt de oogst met den regentijd samen, dan is er veel 

 kans dat hij mislukt. Door gebrek aan warmte, waardoor 

 de regendruppels op en tusschen de vruchten geen ge- 

 legenheid hebben om te verdampen, verrot er menige van, 

 die weder anderen aansteken, zoodat er van verscheidene 

 trossen soms niet veel terecht komt. En mochten er 

 enkele van nog slagen, dan hebben de vruchten toch de 

 frissche smaak verloren. 



De zorg voor de druif bestaat in het verschaffen van 

 een behoorlijken steun aan de ranken, waartoe veelal een 



