— 856 — 



ten opzichte van de te verkrijgen hoeveelheid caoutchouc. 



Een tweede bezwaar tegen het aftappen van levende 

 lianen, tot het geslacht Wilhighheia behoorende, is, dat 

 na het aftappen de wonden wel genezen, doch dat zich 

 aldaar verhardingen vormen, waarin slechts zéér weinig 

 melksapvaten voorkomen, zoodat het product bij eene 

 volgende aftapping hoogst gering is. Aftappen der levende 

 lianen is dus, zelfs in het gunstigste geval, af te raden. 



En toch is de hoeveelheid caoutchouc, welke aanwezig 

 is, niet gering, en is het daarom geraden eenen anderen 

 weg in te slaan en het voorbeeld der inlandsche inzame- 

 laars te volgen, zooals steller dezes bij ondervinding proef- 

 houdend bevond. 



De lianen van het geslacht Willughbeia hebben de eigen- 

 schap, dat zeer gemakkelijk, na afkapping van de stam, 

 uit de wortels nieuwe stengels ontspruiten, die spoedig 

 lang en dik worden. Het is als het ware een op stomp 

 kappen der aanplant. 



Indien men een caoutchouc-liane wil exploiteeeren dan 

 moet eerst de top worden afgekapt. 



De arbeider, belast met dit werk, onderzoekt op een- 

 voudige wijze tot hoever de takken goede caoutchouc 

 bevatten en snijdt die daar door. Vervolgens wordt de 

 liane uitgelegd langs den grond, doch blijft aan den wortel 

 vastgehecht, en wordt daarna op afstanden van + 10 

 centimeter geringd. 



Het melksap vloeit nu uit den bast en wordt in er onder 

 geplaatste bakjes opgevangen, vervolgens in grootere vaten 

 verzameld, en daarna naar de fabriek gebracht om het te doen 

 coaguleeren, en verder voor de markt gereed te maken. 



De stam wordt nu van den wortel gescheiden. Ge- 

 meenlijk zullen, als het weder gunstig is, binnen een maand 

 weder talrijke nieuwe stengels .-zich ontwikkelen, waarvan 

 men de beste behoudt. 



Uit bovenstaande korte schets blijkt een tweede nood- 

 wendigheid nl. dat de lianen éénstammig zijn. 



