DE MICROBE.V VAX DE LEGUMENOSEXKXOLLETJES. 



Weder komt ia het hieronder aangehaahie tijdschrift eene ver- 

 Jiandeling voor van Mazé over dit onderwerp, dat in den laat sten 

 ■en voorlaatsten jaargang van Teysmannia reeds bij den lezer werd 

 ingeleid. 



Zooals men weet, heeft men getracht van de eigenschap der 

 smicrobeu van de leguminosenknolletjes, om stikstof uit de lucht 

 «p te nemen, partij te trekken door den gronH, waarop men ylin- 

 derbloemige gewassen wil verbouwen er mede te enten, hetzij door 

 er aarde op te brengen vau terreinen die zulke gewassen gedragen 

 hebben, hetzij door gebruik te maken van cultures dier bacteriën, 

 'het zoogenaamde uitragine. De eerste methode heeft dikwijls zeer 

 ^oede resultaten gegeven, vau de andere is men nog niet zoo 

 :geheel zeker. 



Mazé heeft zich allereerst de vraag gesteld, wat er van de mi- 

 croben der knolletjes wordt, indien ze van het eene jaar tot het 

 andere in den grond overblijven, en zijne onderzoekingen hebben 

 -hem geleerd, dat zij langzamerhand de eigenschappen en de ken- 

 merken verliezen, die hun herkenning zoo gemakkelijk maken als 

 men ze onmiddellijk uit de knolleijts neemt. 



Onder geschikte omstandigheden o.a. wanneer ze weer in de 

 knolletjes komen, verkrijgen ze hunne vroegere eigenschappeu terug. 



Mazé bestrijdt de meening vau Ncbbe, dat er soorten van bac- 

 teriën zouden bestaan, nauw verbonden aan een bepaalde plan'; 

 veeleer kan men zeggen, dat de microben, die zich in den grond 

 bevinden, in vrijen loe^tand zich in twee groote categoriën groe- 

 ^eeren, afhankelijk van de zure of alkalische reactie van den grond; 

 zoo zijn de vormen die men in zure gronden vindt, alleen in staat 

 ora zich vast te leggen op kalkschuwe planten, zooals lupineu eu 

 -de brem. 



^Annaïes de V Institut Pasteur r. 



T. XIII ]). 145). 



