— 394 — 



•werpen, Sevilla, Alioante, Barcelona en Havre, op laatst- 

 genoemde plaats worden slechts de mindere kwaliteiten 

 aangebracht. 



Wegens de oprichting in de Vereenigde Staten van de 

 z.g. „National Cordage Trust" en hare pogingen, om de 

 fabrikatie van witte vezel in handen te krijgen, werd de 

 prijs van sisal in 1888 en 1889 kunstmatig opgedreven en 

 stond niet in verhouding tot hare werkelijke marktwaarde. 

 De gemiddelde prijs was in 1887 f 360 per ton. In het 

 begin van 1888 steeg die tot / 442.— doch op het einde 

 van hetzelfde jaar, werkte de genoemde Trust de prijs op 

 tot f 540.— In Januari 1889 bereikte hij de hoogte van 

 / 600. — en in Maart van dit jaar kwam men tot het 

 maximum van / 678.— Kort daarna geraakte de Trust in 

 moeielijkheden, groote verliezen werden er toen geleden; 

 de prijzen daalden snel. Op het einde van 1890 werd 

 goede vezel verkocht voor / 330.— , in 1891 daalde de 

 prijs tot /■282.— ;in 1890 tot / 240.— ; in 1894 tot /" 180.— ; 

 tot eindelijk in Juli 1895 de laagste prijs van f 156 be- 

 taald werd. 



Sinds dien tijd is de prijs een weinig gestegen, in Maart 

 1896 werd hij door de firma Ide & Cheistie op / 204, 

 a / 210, genoteerd. 



In Hamburg was de prijs in December 1897 / 232, in 1898 

 / 232 a / 256, die op het einde van het jaar tot / 293 opliep. 



In Londen en Liverpool was de prijs op het einde van 

 het vorige jaar / 264. — 



In New-York in Maart 1898 f 241.— alles berekend 

 per ton. 



Uit eenige uitvoerige opgaven van de uitgaven en 

 inkomsten van eenige ondernemingen, blijkt b. v. dat een 

 onderneming van 175 H. A. op een jaarlijksche winst van 

 f 15.808,775 of ruim / 90.— per H. A. kan rekenen. 



Een uitgebreider aanplant van 750 H. A. wordt gere- 

 kend op eene gemiddelde jaarlijksche winst van 82,371.691/2 

 of bijna / 110.— per H. A. 



