— 454 — 



latijnsche soortnamen, welke alle in de Flora van Miquel 

 genoemd zijn, zullen hier den lezer bespaard worden. Slechts 

 zij vermeld, dat de javaansche soorten alle rijk vertakte, 

 meestal in den grond wortelende — en geen epiphytische — 

 heesters met slingerende takken zijn, die meestal 2 M. 

 hoog kunnen worden en tot de veelvuldig in de hoogere 

 bergstreken van Java voorkomende gewassen behooren; 

 voorts, dat van de soorten van den Gede, de vruchten 

 van den Rubus alpestris Blume zeer sappig en eenigszins 

 rinsch en beter smaken dan de anderen. Deze laatste 

 soort, die nog op den 3000 M. hoogen top van den Pange- 

 rango groeit, heeft vingervormige bladeren. De mij bekende 

 javaansche Rubus-soorten hebben alle fraai roode vruchten 

 en witte bloemen. Zij gelijken dus meer op de geculti- 

 veerde framboos dan op de bramen der hollandsche duinen. 



De Soendaneezen van Tjibodas noemen een paar der wild- 

 groeiende Rubus-soorten constant Hareueus en een paar 

 anderen Bengheretan. En met behulp van deze namen kan 

 men het geslacht gemakkelijk in het bosch opsporen. De 

 soorten worden echter onderling niet door de inlanders van 

 Java uit elkander gehouden. Dezelfde inlandsche naam 

 geldt hier voor meer den één soort. 



De onder den naam „ar&e" (van het hollandsche aardbei) 

 aan de spoorweghalte Tjibadak (Preanger) veelal te koop 

 aangeboden vruchten zijn afkomstig van een Rubus^ die over 

 geheel Java door mij wildgroeiend aangetroffen is en ter 

 plaatse door de inlanders in het klein gecultiveerd wordt. 

 Het is de Rubus rosaefolia Smith. De vruchten van dezen 

 heester gelijken uiterlijk bedriegelijk op de hollandsche 

 boschaardbeien (geen Rubus maar een Fragaria soort) zij 

 hebben een flauwen smaak en zijn veelal grooter. De bla- 

 deren van deze Rubus gelijken, zooals de latijnsche naam 

 aanduidt op rozenbladeren. 



ly Gondopoero en een paar andere Ericaceeën-stTmken. 

 De twee hiervoren genoemde Rhododendron 's behooren 



