— 465 — 



werd in 1714 door den Franschen marine-officier Frézier in 

 Frankrijk geïmporteerd. De z. g. Fragaria grandiflora^ Ehr. 

 ook wel ananas-aardbei genoemd, die vroeger als een soort 

 beschouwd werd, is waarschijnlijk niet anders dan eene hy- 

 bride uit beide laatstgenoemde soorten gewonnen, en dit is 

 de stamvader van de latere aardbeien met groote vruchten. 



Bovendien kunnen nog als soorten genoemd worden, 

 Fr. elatior Ehr., die de naar frambozen smakende aard- 

 beien voortbrengt en in Frankrijk als caprou bekend is, 

 verder Fr. collina Ehr. ook wel „Fraisier vineux de Cham- 

 pagne" genoemd. 



De andere, die wij hieronder zullen behandelen en het 

 meeste gekweekt worden, zijn variëteiten van eerstge- 

 noemde soorten. 



Men vermenigvultigt de aardbeien door zaad, door 

 ranken of door verdeeling van de plant zelf, het z. g. 

 scheuren. 



Wil men door middel van zaad vermenigvuldigen, het- 

 geen bij de maandbloeiers mogelijk is, zonder dat de 

 variëteit er onder lijdt, zoo moet men voor dit doel de 

 grootste en de mooiste vruchten uitzoeken en deze eerst 

 plukken als zij goed rijp zijn. Men drukt de vruchten dan 

 op dik papier stuk en droogt dit daarna, men kan er dan 

 het droge zaad gemakkelijk afnemen. Een andere methode 

 is de vruchten in een bak met water te doen en ze daarin 

 fijn te drukken; indien men dan de massa door een fijn 

 doekje zeeft, blijven de zaadjes achter. 



Het zaad is zeer fijn, men moet het daarom bij het uit- 

 zaaien voorzichtig behandelen, men mag het niet of slechts 

 zeer weinig met zandachtige aarde bedekken. Het duurt 

 van 15 dagen tot een maand voor het ontkiemt. Zoodra de 

 plantjes 4 of 5 blaadjes hebben, kan men ze overplanten 

 op een afstand van 12 tot 15 cM. op vruchtbaren grond, 

 die echter niet met versche mest vermengd mag zijn. Het 

 zal hier wel niet herhaald behoeven te worden, dat men bij 

 het overplanten voorzichtig te werk moet gaan, zoodat de 



