— 473 — 



houdt men zulke planten in waarde, en plaatst daarbij, om 

 ze te onthouden, een stokje. Al de gemerkte plantjes zet 

 men later liefst bij elkander op één bed. Gewoonlijk zijn 

 dit de beste, welke men zooveel mogelijk tracht te ver- 

 menigvuldigen. De uitloopers neemt men er natuurlijk 

 af, waar die zich vertoonen. tenzij men ze benutten wil voor 

 de voortteling. 



De aardbei verlangt, om geheel tot zijn recht te komen, 

 eenen krachtigen, frisschen bodem. De beste grond is een 

 zandachtige kleibodem. Deze wordt goed omgespit, en daar- 

 na een poosje aan zon en lucht blootgesteld, ten einde 

 haar te laten uitzuren. Yoor de tweede maal omgewerkt 

 zijnde, wordt de grond tegelijk fijn geslagen en goed 

 bemest. Alle soorten gras en wortels welke later last 

 voor den schoonmaak kunnen veroorzaken, worden met zorg 

 uit den grond verwijderd. 



Deze grondbewerking onderneemt men tegelijk met het 

 uitzaaien der zaden. 



Kort vóór het overplanten, wordt de bodem bemest. 

 Men spreidt daartoe een laag van ± 5 a 6 cM. goede 

 oude mest over het vak uit en werkt die er een weinig 

 onder. Yoor zware kleigronden neemt men paarden-, voor 

 lichte gronden koe- of karbouwenmest. 



De planten zet men op afstanden van 30 op 40 cM. 

 De tuin dient steeds goed rein van onkruid te worden 

 gehouden, en in den drogen tijd vrij flink begoten, doch 

 iiefst zoo, dat de bloemen niet te veel met water in aan- 

 raking komen. 



Om de 4 a 5 maanden wordt de bodem goed losge- 

 maakt, en met mest (oude) belegd tot een dikte van ± 2 

 a 3 cM. 



De vruchten der meeste aardbeien liggen gewoonlijk, 

 omdat de stengels te zwak zijn ze rechtop te dragen, op 

 den grond en worden, vooral met regen, vuil. Om dit 

 te verhoeden gebruikt men in Europa de zoogenaamde 

 aardbei-crinolines. Dit zoude voor ons echter te lastig 



