— 474 — 



zijn. Het beste is, om zoodra er enkele vruchten gezet 

 zijn, de bodem te bestrooien met kort gras, of padiehal- 

 men. Dit heeft zijn tegen, omdat zich insecten er in 

 kunnen nestelen, het is echter voor ons de gemakkelijkste 

 wijze. Deze bedekking kan dan, zoodra de diensten daar- 

 van niet meer noodig zijn, als mest aan den bodem worden 

 toegevoegd. De grootste plaag van een aardbei-aanplant 

 zijn de koeoeks, of wel engerlingen. 



Merkt men, dat hier of daar planten verwelken, dan 

 dient men deze direct uit te trekken, en het insect, of 

 de insecten, trachten te vinden. Soms zitten er 3 en 

 meer van die beestjes aan één stoel. Neemt men zulks 

 niet in acht, dan verhuizen ze van den eenen stoel naar 

 den anderen, en is in korten tijd de aanplant verwoest. 

 Men heeft verschillende soorten van aardbeien, zoo b. v. 

 ananas-maandbloeier- of remontant-Chiliaardbei en andere 

 meer. 



De besten voor ons zijn wel de ananas en remontant-aard- 

 beien. Ik heb van deze twee soorten zaailingen gekweekt, 

 waaraan vruchten van 4 — 5 gram geen zeldzaamheden 

 zijn. 



Goede variëteiten zijn Laxtons Nohle^ Royal souvereign^ 

 Rhum van Cothen^ Sharpless^ Belle Lynonnaise^ Belle de Mont- 

 trouge^ La Généreuse^ Non ■plus ultra^ Schotie Meissnerin (wit) 

 Louis Gauthier^ Saint Joseph^ en zeker vele andere meer. 



Ik raad ieder aan, met een zaaing eene proef te nemen. 

 Tot op 1500 voet is dit immer te doen. Het kost niet 

 veel, en het kan eens hier of daar gelukken. 



Men zorgt maar voor goeden verschen bodem, en flinke 

 bemesting, en voor een zonnig open terrein zonder boomen. 



Langer als 5 jaren is het niet raadzaam, de aanplant 

 op dezelfde plek aan te houden. Men neemt dan een 

 versch stuk. De oude tuinen kan men voor wat anders, 

 gebruiken, waar veel mest bij te pas komt. 



Na 4 — 5 jaren kan men de oude plekken wel weer met 

 aardbeien beplanten. 



