— 529 — 



zijn in volwassen toestand aanzienlijk grooter dan die van den 

 snuitkever en bereiken eene lengte van 15 mM. Hun lichaam 

 is geelachtig wit van kleur en naar voren toe iets verdikt, zoodat de 

 zeer kleine bruine kop door den thorax bijna omhuld wordt (fig. 1). De 

 geledingen zijn aan het lichaam duidelijk waar te nemen; pooten 

 zijn daarentegen niet aanwezig. 



De eenige door mij waargenomen pop (fig. 2 en 3) was geelachtig 

 gekleurd ongeveer c. 10 mM. lang en liet reeds alle lichaamsdeelen 

 van het volwassen torretje duidelijk herkennen. 



De tor, (fig. 4) waarvan ik eveneens slechts één exemplaar heb ge- 

 vonden, dat nog in eene pepertak was besloten, is ongeveer 12 raM. lang 

 en voor het grootste gedeelte lichtroodbruin van kleur. De dek- 

 vleugels zijn echter aan het vooreinde gedeeltelijk meer geelachtig 

 en dragen voorts op verschillende plaatsen zwarte puntjes. De 

 sprieten zijn iets korter dan het lichaam van het insect. 



Ik trof de boktorlarven zoo wel in levende als in doode dikke 

 takken aan, waar zij meest vrij lange, met excrementen gevulde 

 gangen vormen. Ook van deze larven is het waarschijnlijk, dat zij 

 voornamelijk levende takken schaden en als echte parasieten der 

 peperplant zijn te beschouwen. Wel echter komt het mij voor, dat 

 in het algemeen in de Lampongsche districten boktorren minder 

 verspreid zijn dan snuitkevers. 



De verdere uitbreiding der door de twee beschreven soorten van 

 hoorders veroorzaakte plaag, zoude men zeker het best kunnen tegen- 

 gaan door eene zoo volkomen mogelijke verdelging van die insecten 

 in al hun ontwikkelingsstadien (ei, larf, pop en tor). De eieren 

 van beide torretjes zijn helaas zoo klein, dat het moeieiijk is ze te laten 

 zoeken. Ik zelf heb er althans tot nog toe tevergeefs naar ge- 

 zocht. Ook voor de torretjes schijnt mij een vangen op groote schaal 

 niet wel uitvoerbaar te zijn. Daarentegen is het zeer wel uit te 

 voeren ten minste een aanzienlijk getal larven en poppen zonder al 

 te groote kosten te vernielen, indien men alle doode en verwelkende 

 takken zoo spoedig mogelijk doet verzamelen en verbranden. Het 

 zal echter noodig zijn dit na zekere tusschenpoozen in het beo'in 

 b. V. van elke maand te herhalen, omdat men er niet op rekenen 

 raag in een enkele maal alle hoorders te hebben verwoest. 



Planten, die vrij erg door hoorders zijn aangetast, doet men het 

 best dicht bij den grond aftesnijden, omdat het zeer waarschijn- 

 lijk is, dat vele oogenschijnlijk nog gezonde takken toch reeds 



