— 571 — 



De grootte bedraagt van 10 cM. tot \ meter, de bladsteel vaa 

 2-5 cM. 



Zeer in 't oog vallend zijn de groote, witte, welriekende bloemen, 

 die in korte opstaande bijschermen aan de toppen der twijgen staan, 

 op een dikken behaarden gemeenschappelijken stengel, met eivor- 

 mige schutblaadjes aan den voet der korte bloemsteeltjes. De kelk 

 is klokvormig, 5-spletig met eivormige elkaar met de randen 

 bedekkende lobben, van binnen met een ring van klieren voorzien, 

 onbehaard. De bloemkroon is trechtervormig en heeft een zoom 

 van 5 — 8 cM. doorsnede, die uit 5 omgekeerd-eivormige lobben 

 bestaat, welke elkaar met de randen bedekken, de keel is onbehaard 

 en heeft geen schubben, zooals zij dikwijls bij deze familie voorkomen, 

 de kroonbuis is cylindervormig en aan den voet aangezwollen, 

 2—3 cM. lang. De spitse helmknoppen zijn bijna ongesteeld aan 

 den wand der kroonbuis bevestigd, en met den stempel stevig ver- 

 bonden. Er zijn twee eierstokken met een gemeenschappelijken 

 stempel (zooals bij de meeste Apocynaceae), die elk tot een groote 

 (tot ' 3 Meter lange) langwerpige, spitse kokervrucht uitgroeien. 

 Deze bevatten talrijke zaden, welke aan den top in een snavel 

 uitloopen, die een zeer groote (5 cM. lange) krans van haren draagt. 



Deze soort is verspreid door geheel Indië, van Kumaon in den 

 Himalaya, waar zij tot een hoogte van 4500 voet voorkomt, tot 

 Ceylon, Malaka, Andamaneilanden en voorts volgens Kurz in den 

 Maleisehen archipel. 



Volgens de schrijvers (Kurz, Hookerf.) varieert zij sterk in den 

 vorm der bladeren en in de beharing (zoo is volgens Hooker f. 

 somtijds de bladvoet spits, niet hartvormig en kan de beharing 

 geheel ontbreken) en in de grootte der bloemen en bloemstengels. 

 Volgens KcRz behoort tot deze soort ook de door Miquel beschreven 

 Chonemorpha mollls van Oost-Ja va, die intusschen o. a. door het 

 bezit van een getanden — niet gespleten - - kelk nogal belangrijk 

 afwijkt. De op Sumatra voorkomende vorm, door Miquel eveneens 

 tot Ch. mollis gebracht schijnt in dit opzicht (door langere kelk- 

 tanden) iets meer tot het type te naderen. 



Indien de zienswijze van Miquel de juiste is, zou de opgave der 

 verspreiding van de soort moeten herzien worden, wat betreft het 

 voorkomen in den Maleischen archipel. 



De in den Cultuurtuin gekweekte (in 1885 daar geplante) soort 

 schijnt ons met die van Ceylon en Voor-Indië identiek te zijn. 



