RN 
beweging zoude evenals bij alle stekken nadeelig werken op de 
beworteling. Wil men met meer zekerheid te werk gaan, dan 
neemt men de bamboe met de wortelstronk er aan, deze wijze 
van planten wordt hier op West-Java nagenoeg zonder uitzon- 
dering gevolgd. Sommigen gaan al zeer eenvoudig te werk, 
zij nemen een geheelen bamboestengel, kappen daarin tusschen 
de geledingen gaten en leggen de bamboe dan in een gleuf of 
ploegvoor en bedekken haar met een weinig aarde, die wat 
vastgetrapt wordt, zorgende dat de scheuten niet geheel bedol- 
ven worden en eindelijk giet men in de bovengenoemde gaten 
water. Eindelijk heeft schrijver gezien dat men nog groene 
bamboe in de volle lengte tusschen de oogen of scheuten door 
in tweeën splijt en met de holle zijden vlak en goed sluitend op 
den grond legt en door een paar pennen er door te slaan beves- 
tigt, slechts als de westmoesson in zijn volle kracht is, als het 
dus bijna voortdurend regent, zoude deze plantwijze gelukken. 
Schrijver geeft niet op welke soort bamboe op genoemde 
wijze voortgeplant worden, de meest gebruikte soorten hier zijn 
Bamboe tali, B. andong en B. betong en deze worden hier uit- 
sluitend voortgeplant door oude stengels, die met eenige wortels 
er aan uitgegraven en afgekapt worden. 
Volgens de Sturler vindt men in het Kawi-en Ardjoeno- 
gebergte geheele bosschen van Petong, waarschijnlijk dezelfde 
bamboe, die hier onder den naam Bamboe-bitong of betong 
bekend is. 
De botanische benamingen zijn nog wat verward, de oorzaak 
hiervan zal wel zijn in den zeldzamen en laten bloei der meeste 
groote soorten. Volgens Kurz, wiens nomenclatuur in den 
Catalogus van ’s Lands Plantentuin opgenomen is, behooren de 
meeste hier in gebruik zijnde bamboe-soorten tot het geslacht 
Gigantochloa, zoo is G. Apus Krz., B. apoes of B. tali; G. 
aspera Krz., B. bitoeng; G. atter Krz., B. atter; G. maxima 
Krz., B. andong en G. robusta Krz., B. woeloeng. In Miquel 
komen andere namen voor dezelfde soorten voor. 
Een der grootste vijanden der doode bamboe is de z.g. boeboek, 
een soort houtmijt; de Sturler zegt dat deze veel minder voor- 
