et oe 
een soort dons bedekt zijn, worden laler lichtgroen en na 
eenige jaren geel. In de omstreken van Tokio wordt zij hoofd- 
zakelijk om de spruiten geteeld en daar er naar dit voe- 
dingsmiddel hoe langer hoe meer navraag komt, vindt men 
in laatstgenoemde plaats uitgebreide aanplantingen van Mosot- 
chiku. 
Om goede smakelijke spruiten te verkrijgen moet er een 
buitengewoon krachtige groei plaats hebben, deze verkrijgt men 
in de eerste plaats door zwaar te bemesten, met allerlei afval 
van planten en dieren; verder is de behandeling geheel ver- 
schillend of men bamboe plant met het doel de spruiten te 
oogsten of deze eerst laat opgroeien en de stengels gebruikt. 
Zoo moet de grond in een bamboebosch voor de teelt der 
spruiten (reboeng) licht en zeer los zijn, de circulatie van 
menschen en vee mag daarin niet toegelaten worden. 
De grond in het bosch mag nooit droog zijn, men moet 
daarom den bodem met blad, stroo of dergelijk materiaal 
bedekken; zoo mogelijk moet men in het bosch hoopjes mest 
verzamelen, die dan ter rechter tijd uitgestrooid worden. 
Het uitgraven der spruiten geschiedt bij voorkeur vóór zij 
zich aan de oppervlakte van den grond vertoonen, zij zijn dan 
malscher en lekkerder van smaak. Van alle bamboesoorten is 
de spruit der Mosotchiku het smakelijkste, zij is de dikste, 
heeft het meeste vleesch en levert in de lente de fijnste spijs, 
die men maar kan verlangen. 
Vijf jaar na de verplanting levert de bamboe de eerste 
spruiten, geschikt voor de tafel, doch na tien jaren is het 
bosch eerst goed gevuld en komt de geregelde volle productie. 
Een oppervlakte van één Tan (bijna 1000 M? meter) levert, 
als de bamboe’s 10 jaar oud zijn, jaarlijksch 2200 pond aan 
spruiten op. 
Zooals uit het medegedeelde blijkt, wordt aan de bamboe- 
cultuur in Japan heel wat meer zorg besteed dan hier te lande 
en maakt men niet ten onrechte verschil in behandeling van 
den aanplant naarmate het doel waarvoor zij gekweekt wordt. 
(Wordt vervolgd). NV 
