nr enne nn iS 
EENIGE WAARNEMINGEN OMTRENT SPONTANE 
VERJONGING VAN DEN DJATI. 
Dat in de djatiboschstreken op Java, te midden van de oude 
djatibosschen, uitgestrekte, geheel door de natuur gevormde, 
jonge djatibosschen worden aangetroffen, die mogen gezien 
worden, is bij de mannen van het boschvak overbekend. 
Reeds meer dan twintig jaar geleden werd, bij Staatsblad 
1874 no. 214, dienende ter aanvulling van Staatsblad 1874 
no. 110, eene handleiding vastgesteld voor het aanplanten en 
voortkweeken van djatiboomen in de bosschen van den Lande 
op Java en Madura, waarvan artikel 1 luidt als volgt: 
„Als algemeene regel geldt, dat hij bestaande djatibosschen, 
welke nog eenigzins gesloten zijn, dat wil zeggen, die den 
grond zoodanig overschaduwen, dat deze door het opschieten 
van onkruid niet al te zeer verwilderd is, boven kunstmatige 
aanplant de voorkeur moet worden gegeven aan eene natuurlijke 
voortplanting door middel van de afvallende djatipitten in 
verband met eene perceelsgewijze velling van het hout. 
De natuurlijke voortplanting van djatihout kan zelfs ook 
plaats hebben in zoodanige bosschen, waar de grond reeds 
eenigzins verwilderd is, in geval daarmede gepaard gaat eene 
gedeeltelijke bewerking van den bodem door het omhakken der 
met wildhout dicht begroeide plekken.” 
Artikel 2 zegt verder: 
„In weinig zaadrijke jaren, dat is als de boomen niet genoeg- 
zaam djatipitten opleveren, strooit men van elders aangevoerde 
pitten op de kapperceelen uit.” 
Blijkbaar heeft men toen reeds voorbeelden voor oogen gehad, 
die de mogelijkheid eener spontane verjonging van de djati- 
