re OE 
bosschen op Java en Madura zoodanig onbetwistbaar stelden, 
dat voor de instandhouding van de bestaande djatibosschen 
boven kunstmatige aanplanting de voorkeur moest worden gegeven 
aan eene natuurlijke voortplanting door middel van de afvallende 
djatipitten, en alleen in weinig zaadrijke jaren men het noodig 
oordeelde van elders aangevoerde pitten op de kapperceelen 
uit te strooien. 
Die voorbeelden bestaan nog, zoo goed als, of meer zelfs, dan 
vroeger. 
Het is daarom voor de leeken in het boschvak, die weinig 
of niet in de gelegenheid zijn, of zijn geweest de djatibosschen 
op Java meer van nabij te leeren kennen, doch daarin genoeg- 
zaam belangstellen om te willen weten, welk practisch nut de 
bovengenoemde voorschriften omtrent natuurlijke voortplanting 
van djatiboomen voor den Lande reeds hebben opgeleverd, dus 
in de toekomst nog zullen of zouden kunnen opleveren, dat ik 
wil trachten met eenige in mijne naaste omgeving daaromtrent 
gedane waarnemingen daarvan eenig denkbeeld te geven. 
ste WAARNEMING. 
Voor ongeveer vijf en dertig jaar werd door den toenmaligen 
houteontraetant, van Beelo, een begin gemaakt met de perceels- 
gewijze exploitatie door middel van leêgkapping der djatibos- 
schen Getas, gelegen in het distriet Randoeblatoeng (afd. Blora, 
residentie Rembang). 
De uitgestrektheid van die leêg te kappen bosschen bedroeg 
ca 300 à 400 Heetare. Omtrent de wijze van behandeling van de 
leêggekapte jaarperceelen is mij door den Inlander Kromodjojo, 
die tijdens de exploitatie dier bosschen békel (desahoofd) was 
van de daar nabij gelegen desa Getas het volgende medegedeeld. 
Nadat de jaarperceelen waren leêggekapt en de daarvan 
verkregen houtwerken waren uitgesleept, werden de stronken 
van de vroeger daarin gestaan hebbende djatiboomen zoo goed 
mogelijk witgebrand en verder de leêggekapte terrein en gezui- 
verd van de daarin nog liggende takken, stukken hout, spaanders 
