En SBN EL 
tuin omgeeft; indien het terrein groot genoeg is make men 
deze wegen 2 M. breed. Om den tuin te beschermen tegen 
gedierte, dat den aanplant kan vernielen, wordt er de een of 
andere omrastering gemaakt; bestaat deze uit een levende 
pagger, dan moet het pad hier vlak langs loopen, daar, indien 
men er rabatten langs aanlegde de groenten allicht meer dan 
elders zouden lijden van rupsen, insekten enz. die in de haag 
een geschikte schuilplaats vinden. 
Langs de paden legt men boorden aan die 0.80 M. tot 
1.50 M. breed kunnen zijn, eerst daarbinnen kan het terrein 
in vierkanten en deze weer in evenwijdig loopende bedden 
verdeeld worden; de kleinere paden die deze laatste rabatten 
scheiden worden gewoonlijk op 0.50 M. breedte aangelegd. 
Op de boorden plante men aardbeien, zuring, stamerwten 
of andere laagblijvende gewassen, terwijl alle overige groenten 
scheiden op de gewone bedden of rabatten eene plaats vinden. 
Door de zware regens heeft men in den westmoesson dikwijls 
allerlei tegenspoeden bij de groentecultuur; in de eerste plaats 
moet dan vooral voor goede drainage en afvoer van water 
gezorgd worden, in de tweede plaats heeft eene bedekking van 
zeer eenvoudig gemaakte afdakjes van alang-alang of iets der- 
gelijks zijn nut, deze echter moeten slechts benut worden als 
het regent, zoodra de regen ophoudt moeten de plantjes aan 
het zonlicht blootgesteld worden ; verzuimt men zulks en blij ven 
de plantjes te lang van het volle licht verstoken, dan komt er 
ook niet veel van terecht. 
Ten slotte moet ik hier nog op eene slechte gewoonte wijzen, 
namelijk het planten of laten staan van vruchtboomen in den 
groentetuin, deze ontwikkelen zich daar slechts ten koste en 
ten nadeele der groente. 
G. OTTENHOFF JR. 
