CAMOENSIA MAXIMA. 
Een klimplant met bloemen volgens de afbeelding en de beschrij- 
ving zoo fraai als er maar weinige zijn. 
De plant werd in Angola gevonden door Dr. Welwitsch, een na- 
tuuronderzoeker in Portugeeschen dienst, en door hem naar den 
Portugeeschen dichter de Camoëns genoemd. 
Het geslacht werd door Bentham in zijn „Genera Plantarum” 
opgenomen en uitvoerig beschreven in de „Transactions of the 
Linnean Society”. 
In Kew en in eenige andere bekende tuinen in Engeland heeft 
Camoensia gebloeid en er is maar een roep over de prachtige bloe- 
men dezer plant. 
De volgende beschrijving wordt er van gegeven: Vrij lang 
gesteelde driebladerige, gepunte bladeren, nietige steunblaadjes en 
dichte trossen bloemen, die in de cultuur eerder rechtop staan dan 
hangen, zooals zij oorspronkelijk beschreven en afgebeeld zijn. 
Het is waarschijnlijk dat de door Welwitsch beschrevene op hooge 
boomen groeiden en daardoor hingen. De bloeiwijze en het bui- 
tenste deel van de kelk is dik bedekt met ruwe bruine haren. De 
schutbladen zijn een halve Eng. duim lang en vallen spoedig af. 
De kelk ongeveer 2 Eng dm. lang is leerachtig eylindrisch en ver- 
deeld en een kort vijf lobbig lid. De vijf bloembladeren die de 
dubbele grootte van de kelk hebben, hebben allen lange, witte smalle 
stengels en spreiden zich uit in een lepelvormig blad, iets papier- 
achtig in vorm, zij zijn zuiver wit en hebben een smalle goudgele 
rand. Het bovenste bloemblad is veel grooter dan de anderen, is 
ook zuiver wit, terwijl het van boven met fijne goudgele streepjes 
versierd is. De sneeuwwitte meeldraden zijn korter dan de bloem- 
bladen, van onder saamgegroeid van boven vrij, vier in aantal. 
De bloemen hebben een fijnen geur, die wel aan vanielje doet 
denken. Het teere weefsel der bloembladen is oorzaak dat de bloem 
niet sterk is en niet lang goed blijft als zij afgesneden wordt, vooral 
de goudgele kleur der randen, verandert spoedig in een vuil bruine. 
(Gardener’s Chronicle 516 Vol XX). w. 
