0: Ws 
Met deze sterke vermenigvuldiging gaat het trekken der vlinders 
gepaard; onze ook in Indië welbekende landgenoot Mr. Prepers, 
die van de Javaansche vlinderwereld eene bijzondere studie maakte, 
heeft vroeger reeds meermalen op dit eigenaardige verschijnsel ge- 
wezen, terwijl ik zelf bijna twee jaren geleden in dit tijdschrift de 
aandacht vestigde op hetzelfde verschijnsel bij eene andere vlinder- 
soort (Terias Hecabe L.), in verband met de door de rupsen aan 
de koffiekultuur toegebrachte schade. 
Ook thans is het aantal rondvliegende, in hoofdzaak Oostwaarts 
trekkende exemplaren van Catopsilia crocale bijzonder groot en zou 
’t mij niet verwonderen, als er binnen korten tijd weder klachten 
over de rupsen werden vernomen, 
De vlinder beantwoordt geheel aan het welbekende type der Witjes 
en behoort tot de grootste soorten ervan; de vleugelspanning toch 
kan bij de mannetjes tot 6, 5, bij de wijfjes tot 7,5 Centimeter 
bedragen. De kleur van de onderzijde der vleugels is bij de 
mannetjes vuil geelwit, bĳ de wijfjes iets donkerder, meer naar 
het oranje-achtige overhellend. De bovenzijde vertoont bij beide 
sexen helderder kleuren; bij de mannetjes heeft de voorvleugel 
een zwarten rand, die aan den vleugelpunt iets breeder is dan 
elders, terwijl van beide vleugels de basis, van den achtervleugel 
bovendien het geheele binnengedeelte fraai geel, het overige geelwit 
is gekleurd. Bij de wijfjes is het zwart meer ontwikkeld; de voor- 
vleugel heeft een vrij breeden zwarten rand met inspringende 
zwarte vlekken, waarvan de vlek, die ongeveer halverwege den 
voorrand ligt het meest opvallend is en het verst naar binnen 
dringt. Ook de achtervleugel heeft een zwarten rand, die bij elke 
ader een weinig binnenwaarts voortdringt. Het overige der vleugels 
is iets donkerder geelwit dan bij de mannetjes, terwijl de vleugel- 
basis tot geel nadert. Overigens is het zwart bij het eene exem- 
plaar dikwijls veel sterker ontwikkeld dan bij het andere. 
De kleur der rups is in het algemeen grijsachtig groen te noemen ; 
soms helt zij echter sterk naar het vleeschkleurige, in andere ge- 
vallen niet minder naar het zwartgrijze over, terwijl alle overgan- 
gen tusschen beide uitersten gemakkelijk te vinden zijn. 
Het lichaam is met korte, stekelige, slechts bij eenige vergrooting 
zichtbare haartjes bezet, terwijl het achterste gedeelte van elk 
segment eenige dwarse huidplooien vertoont. De kop is lichtbruin 
met donkerbruinen rand. 
