ETT en 
en achter aan het lichaam een dergelijke, ijlere bundel ; elk lichaams- 
segment draagt kransen van grijsachtige, zijdelings uitstaande haren, 
terwijl de segmenten 4, 5, 6, en 7 (dus 1, 2, 3 en 4, van het 
abdomen) elk een dikken borstel van korte, roodachtige haren 
dragen. Over den rug vindt men een dubbele rij van vierkante, 
geelgroene vlekken en aan weerszijden van het lichaam eene onre- 
gelmatige, dubbele, geelgroene lijn. De kop en de pooten zijn rood. Zij 
is op rijst, suiker, mais en andere grasachtige gewassen eene der meest 
voorkomende rupsen en is bijgevolg dikwijls schadelijk, vooral waar 
zij bibitaanplantingen aanvalt, wat bij paddi dikwijls plaats heeft. 
De cocon, waarin zij zich verpopt, is viltig grijsbruin, dikwijls 
in een overlangs opgerold blad verborgen; de vlinder, die na een 
poptoestand van 5—S dagen te voorschijn komt, is vuilbruin, licht 
van kleur en vertoont op de buitenste helft der voorvleugels eenige 
donkere, overlangsche strepen en daarachter een klein, zwart 
plekje, terwijl de basale helft der voorvleugels met een aantal 
kleine zwarte stipjes is bestrooid. De achtervleugels zijn vuilwit. 
Aangaande de uilen en hunne op paddi levende rupsen is mij nog 
weinig bekend; twee rupssoorten werden mij meermalen als scha- 
delijk toegezonden, waarvan de eene geheel aan het type der echte 
aardrupsen beantwoordt en de andere waarschijnlijk tot het ge- 
slacht Leucania behoort. Het komt mij echter twijfelachtig voor, 
of men op sawah’s wel echter aardrupsen zal vinden; de gewoonte 
dezer dieren toch, zich over dag in den bodem te verbergen, is 
kwalijk overeen te brengen met de omstandigheden, waaronder 
de bodem der rijstvelden zich bevindt. Niet alleen zal het water een 
voor de rupsen onoverkomelijke scheidsmuur tusschen plant en 
bodem vormen, maar ook zal de doorweekte toestand van den 
laatste wel aan een langdurig verblijf in den weg staan. 
Wij komen thans tot de groote familie der Lichtmotten, waartoe 
een der ergste paddi-vijanden behoort en wel de paddiboorder, de 
rups van Schoenobius punctellus ZeLn. *) 
(1 De onderzoekingen betreffende de paddiboorders hebben mij het resultaat 
opgeleverd, dat men hier niet altijd met eene en dezelfde diersoort te doen heeft 
maar met eenige zeer verwante vormen, die tot de geslachten Scirpophaga en 
Schoenobius behooren en in levenwijze en grootendeels ook in voorkomen zoo- 
zeer overeensstemmen, dat eenige verwarring zeer voor de hand ligt. De meest 
“voorkomende is echter Schoenobus punctellus ZELL; daarop volgt Seirpophaga 
monostigma. 
