Wie op Java kent niet het licht geelbruine vlindertje, dat op 
elk der voorvleugels een zwart stipje draagt en op bepaalde tijden 
van het jaar dikwijls in grooten getale gedurende de avonduren 
de huizen komt binnenvliegen? En wie kent niet de met eene 
bruine, viltachtige stof bedekte hoopjes eieren, die door de wijfjes 
dezer vlindersoort tegen muren en lampen, zelfs tegen kopjes en 
glazen worden gelegd? 
Toch is het vermoedelijk velen onbekend, dat door de werkzaam- 
heid van dit diertje jaarlijks duizenden en duizenden rijstplanten 
worden vernield of ten minste zoodanig in hunne ontwikkeling 
worden belemmerd, dat van de vruchten weinig of niets terecht komt. 
De levensgeschiedenis van den paddiboorder is de volgende. 
Het moederdier legt hare eitjes in grooten getale bij elkaar tegen 
het blad van de paddi en van andere in de omgeving voorkomende 
grasachtige planten en bedekt de eihoopjes met de bekende vilt- 
achtige stof. Na verloop van ongeveer eene week komen de jonge 
rupsen voor den dag; deze zijn verbazend klein, nauwelijks een 
Millimeter lang; ze hebben een donker bruinen kop en abdomen 
en een lichtbruin achterlijf en gelijken door de krachtig ontwik- 
kelde pooten weinig op de volwassen rups. Spoedig na het uit- 
komen verspreiden zij zich, ze loopen naar alle kanten uiteen en 
spinnen weldra een draad, waaraan ze zich een eindweegs laten 
afzakken om zich daarna door den wind te laten medevoeren. Het 
is duidelijk, dat de verspreiding der plaag hierdoor niet weinig 
in de hand wordt gewerkt; de diertjes rusten niet, voordat ze ein- 
delijk op hun voedingsplant terecht zijn gekomen. 
Is dit geschied, dan beginnen zij aan de bladeren te vreten, 
waarbij ze slechts een deel van het bladmoes verorberen en half 
doorschijnende plekken op het blad doen ontstaan. Na verloop van 
weinige dagen vallen zij den stengel aan, zij boren zich door de 
bladscheden heen en banen zich een weg naar beneden, totdat ze 
eindelijk tot de benedenste knoopen van den stengel zijn doorge- 
drongen, Gedurende dezen tijd begint de plant te kwijnen en wordt 
zij in den regel geel, terwijl zij een abnormaal aantal uitloopers 
vormt. 
De volwassen rups, die eene lengte van 21/;—3 Centimeter bereikt, 
is lichtgeel van kleur en heeft een bruinen kop; in verband met hare 
geringe plaatsbeweging zijn de pooten weinig ontwikkeld, de borst- 
pooten zijn zeer kort en de buikpooten zijn met het bloote oog 
